NI,ZU TA BIOK.Amaiera.

MAUDILI PRIETO

¿Recuerdan cuando ETB finalizaba su emisión?.Pues esa reliquía televisiva ha vuelto a la realidad.Cuando Patxi López está con la vista puesta en la Francia de Hollande (que ganó en Iparralde),en el Athletic y en los 3 años de gobierno,Antonio Basagoiti ha afirmado que el pacto con el PSE para respaldar al Ejecutivo López "nunca fue fácil", pero "ahora cada día carece más de lógica y no tiene ya mucho sentido que Patxi López siga gobernando", cuando falta casi un año de legislatura.El líder del PP,que ve como los diputados díscolos de Aralar se montan su propio partido, también se da cuenta que con el portugalujo ya no se va a ninguna parte,aunque Lakua diga que no saben "por donde se ha roto el acuerdo.Pero Antoñito lo tiene claro:"No es normal que el PSE planee iniciativas que agreden al que le apoya y doy por terminado el acuerdo de hace tres años y aunque siga siendo responsable con el Ejecutivo hasta que haya elecciones. no estaria mal adelantar elecciones por el bien del país, una vez que se ha cumplido una etapa, para que Euskadi pueda empezar a andar un nuevo camino".Con este fin de etapa,se acabó la ficción que era tener un gobierno y un Legebiltzarra donde faltaba ciudadania.Será por eso que el líder popular ha avisado que las elecciones,anticipadas o no,puede llevar a la unión de PNV con la izquierda abertzale, ya que "ambos proyectos políticos convergen en la ruptura de Euskadi con España y en el cambio de estatus para la comunidad autónoma".¿Será así?.Por ahora,amaiera.

GUTUNAK.EPPKren oharra.

Gobernu  espainolak  euskal  preso  politikooi  zuzendutako  egitasmo berritua  aurkeztu  du.  Euskal  Herritik,  nazioartetik  eta  baita  Espainiatik  ere espetxe politikan  urratsak eman  ditzan  eskaera  zabalari  itzuri egin  nahi  dio. Hau dela eta ohar honen bidez, lehen gogoeta ezagutzera ematera gatoz:

1-Euskal presook sistema penitentziarioaren helburu eta eskubide orokorren 

hartzaile gisa onartzen gaitu. Izaera politikoa izanagatik ere. 

2-Euskal  presoon  kontrako  estrategia  politiko  berezitua,  eta  ondorioz

tratamendu  berezitua  (eta  kolektiboa)  inposatzen  zaigula  onartzen  du:  hala

eskubide eta onura penitentziarioak lortzeko ezartzen zaizkigun baldintza etaexijentzia  maila  altuagoak,  nola  klasifikazio  penitentziarioaren  eta

sakabanaketa beraren diskrezionalitatea. 

3-Damuketa-salaketarako  ʻLangraitzeko  bideaʼ deitutakoaren  porrot politikoa

onartzen da.Bere horretan esanguratsua, orain arte arduragabeki ukatua izan baita.

Aldiz,  biziarteko  zigorra  eta  honenbestez  espetxe  politika  bera indartzera  heldu  den  Espainiako  Auzitegi  Konstituzionaleko  erabaki politikoaren  ondotik  jakinarazi  izana,  esanguratsua  ere  bada.  Gauzak horrela, irakurketa osatzera gatoz: 

4-Ez  dio  erantzuten  euskal  jendarteak  gehiengo  zabalaz  hamaika  aldiz

eskatzen  dionari:  espetxe  politika  errotik  aldatu  eta  aukera  politiko  berrien 

argitara egokitzea. Izan ere, euskal presoon eskubideak ezagutzeko baldintza

eta xantaiaren politikaren haritik jarraitzen baitu.

5-Salbuespeneko  neurriak  indargabetu  behar  dira. Muturreko  egoerekin  eta

sakabanaketarekin amaitu beharra dago (istripuek asteburuoroko errealitatea 

erakutsi bezala), eskubideak oro bermatu eta baldintza demokratikoen baitan

presoon kaleratzea ahalbidetzen hasi.

6-Aurreko  egitasmo  ankerrekin  bezala,  damuketa-salaketa  oinarri  duen

edonolako  ʻprogramaʼ hilda  eta  antzu  jaioko  da.  Presio  eta  xantaia  oro 

baztertuta ordea, EPPKk urratsak emateko prestutasuna adierazten du, azken

garaietako adierazpenen ildotik eta eztabaidaren ondorioak plazaratu zain. 

Amnistia eta Autodeterminazioa !

2012ko maiatzean

ORAIN KALERA.Behin betiko irtenbiderako gobernuekin hitz egin nahi duela esan dio ETAk NEBi

KOLDO ALDABE/ BILBO (BerriakO

KAZETARIA-BEREZI ZERBITZUA)

Ram Manikkalingam eta Satish Nambiar,Bilbon. 

ARGAZKIA:LUIS JAUREGIALTZO / ARGAZKI PRESS

ETA prest dago Espainiako eta Frantziako gobernuekin su-etenaren egiaztatze fasea atzean utzi eta behin betiko irtenbideak emateko fasera igarotzeko. Horrela baieztatu dio NEB Nazioarteko Egiaztatze Batzordeari, eta mezu hori zabaldu dute egiaztatzaileek Bilbon Euskal Herriko alderdi politiko eta gizarte eragileekin egindako bileretan. NEBeko ordezkari Ram Manikkalingamek atzo baieztatu zuen hori, idatzizko hainbat hedabiderekin egin zuen bileran. Satish Nambiar eta Fleur Ravensbergen batzordekideak ere han ziren. «ETAk mezu hau eman digu: prest dago Espainiako eta Frantziako gobernuekin behin betiko irtenbidea emateko fasera igarotzeko». Talde armatuak lau gai ezarri ditu agendan, Manikkalingamek azaldu zuenez; presoak, egitura militarren desegitea, desarmea eta «euskal lurraldeen desmilitarizazioa». Lau puntu horien ordena gutxienekoa da, NEBen arabera. Gainera, ETAren planteamendua ez da agenda itxi bat egitea; «gobernuei euren puntuak jartzeko aukera eman die», Manikkalingamen hitzetan.Egiaztatze Batzordea «baikor» dago: «Duela sei hilabete —hemezortzi hilabete ere esan genezake— harturiko konpromisoei eutsi die ETAk, eta konpromiso horiei eusteko eta atzera ez egiteko hitza eman digu», azaldu zuen egiaztatzaileak. «Hori garrantzitsua da, ez baitu adierazpen soilak balio; egunero frogatu behar da». Konpromiso horien betekizuna aurrera eramaten ari dela baieztatu diete, baita ere, egunotan aldebiko bilerak egin dituzten alderdi, sindikatu eta bestelako ordezkariek, baina, bereziki, Manikkalingamek nabarmendu zuenez, Eusko Jaurlaritzako Herrizaingo sailburu Rodolfo Aresek.Urtarrilean azpimarratu zuten bezala, gustuko ez dituzten «gertakari» batzuk izan dira, autoen lapurretak eta agiriak faltsutzea, baina hori ETA «sasiko erakundea» delako dela dio NEBek: «Legez kanpoko ekintzak dira, eta Frantziako eta Espainiako poliziak jazarriko zaizkie, baina hori ez da gure egitekoa, gurea desarmea, egitura militarren desegitea eta horrelakoak dira».Kale borrokako «gertakari bakartuak» ere aintzat hartu dituzte egiaztatzaileek, baina horiek, NEBen arabera, ez dira ETAren aginduz egin, ez dira talde politiko batetik bultzatu, eta, gainera, NEBen ustez, beste arazo sozial batzuengatik jazo dira.Europolek iragan astean argitara emandako txostenari buruz, zeinaren arabera ETA berregituratzen eta etorkizuneko helburuak ezartzen ari baita, Manikkalingamek ez du baloraziorik egin nahi izan: «Ez dut ez informeari ez iturriei buruzko iritzirik emango. Niretzat hemen jasotako informeak dira garrantzitsuak; alegia, ETAk klandestinitateko mugimenduak baino ez dituela egin». ETAren barnean zatiketa egon daitekeen usteari ere ez dio garrantzirik eman: «Ez zaigu inolako eztabaidaren berririk iritsi. Egia da haiek gauzak arinago joatea nahiko luketela, baina konpromisoei eusten diete». Eztabaida politikoan ETAren desagerpena jarri izana ere aipatu du NEBek. Alegia, Espainiako Gobernuak urratsak egin baino lehen ETAk desegin egin behar duen edo, alderantziz, ETA desegin aurretik urratsak egin behar diren. Manikkalingamen ustez, eztabaida hori ez da sartzen beren egitekoan: «Guretzat garrantzizkoa desarmea eta egitura militarren desegitea dira. ETA desegitea ez. Prozesuaren amaieran ETA desegiten dela? Ongi. Haiek ere iradoki dute hori». Hala ere, euren esperientziatik abiatuta, eztabaida hori gainditzeko malgutasunez jokatzea eta harremanak hastea ezinbestekoa da. Horregatik, uste du une honetan «komenigarri» litzatekeela Espainiako Gobernuak harreman motaren bat hastea ETArekin.Urtarriletik hona hiru gertakizun «garrantzitsu» jazo direla ere esan zuen Manikkalingamek, eta horiek «hein handi batean» ETAren jarrerak bultzatutakoak izan direla. Lehena Espainiako Gobernuak euskal presoak «gizarteratzeko» aurkeztutako plana da. NEBek dio norabide onean doan urratsa dela baina urrats gehiago espero dituela.Bigarrena litzateke «Sortu legeztatzeko itxaropena» badela. «Hori garrantzitsua litzateke elkarrizketa politiko normalizatuagoak garatzeko».Hirugarrena, berriz, Memoria eta Bizikidetzarako mandatariaren figura sortzea izan da. Jesus Loza mandatariarekin bildu da NEB, eta «gizon zintzoa» dela uste dute, «ekarpenak egin ditzakeena». «Beharrezkoa da denek hitz egiteko espazioak sortzea, eta Lozari ulertu diogu espazio hori sortzen lan egingo duela».Iragan irailean sortu zen NEB, eta ahalegindu diren arren, oraindik ez dute lortu Espainiako nahiz Frantziako gobernuekin harremanetan jartzea. Manikkalingamek uste du Espainiako Gobernua oraindik sortu berria dela eta denbora behar duela. «Ez dut uste goizetik gauera harremanak hasiko ditugula. Pazientzia bertute nagusia da kasu honetan». NEBen bisitaren harira, Espainiako Barne Ministerioak agiri bat plazaratu zuen nazioarteko egiaztatzaileen beharrik ez duela esateko, «ETAren amaiera estatuko segurtasun indarrek egiaztatuko dutelako». Frantziako Gobernuarekin ere hasi nahi dute harremanetan egiaztatzaileek, baina bozen ondorenerako utzi dute saioa.Bilbon, bi egunotan, EAJko Iñigo Urkullurekin bildu dira, ezker abertzaleko Rufi Etxeberriarekin, PSE-EEko Jose Antonio Pastorrekin, Alternatibako Oskar Matuterekin, Confebaskeko Nuria Lopez de Gereñurekin, ELAko Xabier Anza eta Patxi Agirrezabalarekin, LABeko Ainhoa Etxaide eta Jon Etxeberriarekin, UGTko Raul Arza eta Emilia Malagarekin, CCOOko Loli Garciarekin eta Juan Maria Uriarte Donostiako gotzain izandakoarekin. Eusko Jaurlaritzako Rodolfo Ares eta Jesus Lozarekin ere bildu dira.Prentsa ohar bana bidalita, ezker abertzaleak eta Alternatibak «oso positibotzat» jo zuten NEBekin egindako bilera eta egiaztatzaileen bidez jasotako informazioa. ETAk hizketarako erakutsitako prestasuna nabarmendu zuen ezker abertzaleak, eta jarrera horren «balio erantsia» goraipatu zuen, Espainiako Gobernuak oraindik urratsik egin ez duelako.

BARREBUSA.Javi Martínez,jugador del Athletic:"No le dije a CR7 que soy campeón del mundo. Lo de hijo de puta igual sí"///Honra a Javi que lo diga.A ver si también algún catalán se da por aludido.

USTED ESTÁ ACREDITADO.Previsible.

MAUDILI PRIETO
Era previsible.Mientras De Juana tendrá que volver a Euskalherria via España,Mobutu se comerá 81 años según la Justícia española y los verificadores internacionales dicen que ETA está haciendo los esfuerzos previstos para su desarme e iniciar el tímido proceso de pacificación que el Estado español está aceptado (no sin poner todos los palos para que no se note aprovechando que en Francia están decidiendo entre Sarkozy y Hollande),el lehendakari Patxi López ha elevado sus críticas contra los recortes del Gobierno de Rajoy en sanidad y educación, ha descartado su aplicación en Euskadi y ha anunciado que recurrirá los decretos ante el Tribunal Constitucional español al entender que "hacen un uso espúreo" de la normativa básica para invadir nuestras competencias y "mutilar" el autogobierno.Vamos,todo un brindís a decir,36 meses después de su acceso a Ajuria Enea,que se acabó el pacto con el PP.Es decir,acabada ETA,ahora es matarse entre ellos al estilo de txakur ta katua.Pero,para animar más el patio parlamentario,López ha acusado a los populares de emprender “un peligroso camino hacia el abismo al utilizar a los inmigrantes como para ocultar que quienes sufren los recortes son los españoles. Usan la insolidaridad como arma arrojadiza e intentan convencer a los ciudadanos que los responsables de que los servicios públicos no sean sostenibles son los inmigrantes".Vamos,que el de Ezkeraldea ha sacado su lado más izquierdista y obrero hasta el más no poder.Todo esto por el artículo que,antes de éste,se puede leer en ORAIN.Visto el percal,el presidente del PP vasco, Antonio Basagoiti, la ha soltado:”Le pido al lehendakari que se dedique a gobernar y trabajar para solucionar los problemas de los vascos en lugar de actuar de portavoz del señor Rubalcaba,porque hace falta un lehendakari con la cabeza en Euskadi, no hace falta una personas en Ajuria Enea con la cabeza en hacer oposición al gobierno de España”.Toma castaña.
López,en un desmelene abertzale nunca visto,subrayó que el Gobierno de España obvió las "especificidades financieras de Euskadi y Navarra”, (eso si que es reivindicar pactos fiscales y no otras tonterias) y ha anunciado la presentación de un recurso de inconstitucionalidad contra los decretos que establecen las medidas de ajuste y ha dejado claro que no aplicarán ninguna de ellas. "Adoptaremos las medidas oportunas para no aplicarlas. No vamos a aplicarlas,porque,aparte de presentar problemas de legalidad y vulneración del autogobierno,los recortes son muy graves socialmente al provocar mendigos de la sanidad,al excluírse de la cobertura sanitaria personas no cotizantes y desempleadas a no ser que demuestren que no tienen recursos.Sólo hace falta para humillarles más obligarles a llevar lleven colgado un cartel que digan que son pobres”.Vamos,canta la Internacional y para que queremos más.
Pero López,que debía tener la oreja puesta en el proceso de paz,está preocupado del “principio del fin de un sistema universal y gratuito".Vamos,tenemos al Imam de Terrassa diciendo como se debe maltratar a una mujer (aunque él diga que lo que dijo es una interpretación) y ahora,aprovechando que el Ibaizabal pasa por Bilbao,ve la cancelación de las txartelas sanitarias a los inmigrantes sin papeles como la caída del sistema público.Ya no se pega con Basagoiti.Es que le dispara.Pero,Basagoiti,ni corto ni perezoso,le ha arreado un ostión que para que contar: “Mire,lo ilógico de que cerca de 30.000 vascos carezcan de tarjeta sanitaria por ser autónomos o participar en sistemas especiales de cotización y, en cambio, se pretenda que los inmigrantes irregulares sí dispongan de ella. No es cuestión de racismo ni xenofobia, se habla sólo de derechos y obligaciones, de cotizar o no cotizar Y el Gobierno del PP va a atender a todo el mundo, otra cosa es la tarjeta sanitaria. Y no se haga la víctima, que usted mismo ha subido de 3 a 5 años el tiempo para acceder a la RGI y nadie le ha llamado nada raro ".¿Cuánto va a durar ese amor de cuando la ezker abertzalea era ilegal?.Y,antes de acabar,algo bueno debe tener Ares y es que Rodolfín ha decidido vetar la participación del profesor de Historia Contemporánea,el catalán Ricard Vinyes en el próximo Congreso sobre Memoria y Convivencia que tendrá lugar en Bilbao. Aunque las razones de este veto no han trascendido ni han sido explicadas al afectado, el que fuera coordinador del proyecto del Memorial Democràtic catalán y el gobierno de Lakua se ha visto excluído.Nosotros debemos alegrarnos.Entre que es catalán y visto el verdadero despilfarro que ha sido el Memorial catalán (inútil,caro,costoso y solo ideado por gente que no sabe hacer nada a derechas),por una vez Ares ha dado en la diana.Si se la hubiera ahorrado con Cabacas...

NI,ZU TA BIOK.Cantada de Basagoiti.

MAUDILI PRIETO
Entre Cabacas,el Athletic y los presos y las medidas reinsertoras nos encontramos que tras el 1 de mayo,un 2 de mayo extraño.Aunque salió en la jaia por nuestro tercer aniversario,no estaba tan cantando como el regros de "Bi eta bat" a ETB.Bueno,ni cantado ni creible.Y es que el presidente del PP vasco, Antonio Basagoiti, ha afirmado que cuando defiende una sanidad "primero para los de casa" también incluye a "los colombianos, bolivianos o marroquíes que han venido aquí a trabajar y aportar".En un artículo en su blog apoya los recortes en sanidad dictados por el Gobierno, que incluyen restricciones en el acceso a la tarjeta sanitaria a los inmigrantes irregulares, al tiempo que abogó por una sanidad "para todos, pero primero para los de casa".Y eso que se lo va a preguntar a Patxi López,como ha informado el PP vasco."Los de casa también son los colombianos, bolivianos o marroquíes que han venido aquí a trabajar y aportar y a pagar las pensiones y a pagar impuestos y en mi reflexión escribo sobre aquellos que han venido de manera ilegal y nunca han aportado al sistema.Por eso quiero iniciar un debate racional sobre derechos y obligaciones en un momento en que el dinero no da para todo y lamento que PNV y PSE -que criticaron sus palabras- están demostrando que no están dispuestos a abordar esta cuestión.Por eso no acepto los insultos recibidos porque mi postura nada tiene que ver con el racismo o la xenofobia,sino hablo de regulares o irregulares, a personas que cotizan o no, que ayudan a mantener el sistema o no",escribe el líder popular.Se basa en Alemania,Gran Bretaña,Suiza e incluso en lo que "apoya Hollande" para cerrar el grífo de las ONA en los irregulares.Ya ven que canto.No me parece mal,pero queda extraño.

EDITORIALA.3 urte eta gehiago.

Siendo el 30 de abril de 2012,ORAIN-Euskal Aldizkaria cumple 3 años en su etapa digital como lo conocemos,aunque llevamos más de una década activos.

Y cumplimos estos tres años en esta etapa con toda la potencia que podemos e intentando seguir siendo el medio euskaldun más independiente,abierto a todos y crítico con nuestras propias ideas.Sin seguidísmos,sin hipocresias,sin que nadie pueda discutir que nuestras ideas sean causa de un interés.

Eso,sin duda,nos ha traido más de un problema.No vamos a negar que ha habido más de un hijo de la gran puta (y lo decimos con todas las letras) que han pretendido silenciar a ORAIN en cualquiera de sus etapas únicamente porque saca los colores a más de uno al que no se le sigue la corriente.No tenemos la culpa que haya tanto gilipollas por el mundo.Y,seguramente,este lenguaje que usamos en este editorial no sea el más correcto ni el más adecuado,pero es el que mejor define a todos aquellos que han considerado (o desconsiderado) que nuestras informaciones u opiniones no eran "convenientes" para sus intereses.

Por este motivo,queremos celebrar el tercer aniversario de nuestra actual etapa advirtiendo que seguiremos en nuestra línea.Seguiremos como el Athletic.Creciendo.Seguiremos contra la crisis.Luchando.Seguiremos como siempre.Señalando con el dedo a todos aquellos que tienen que callar.Somos un medio independiente y somos un medio libre,con Euskalherria como base,pero con el mundo vasco,esté donde esté,abierto para todos.Por ello,celebramos 3 años en la red con el actual proyecto,casi 5 en la red y,desde 1999,como medio de comunicación.

Por todo ello,brindemos con nuestro txakoli,como hace poco en el Txakoli Eguna, y celebremos que tenemos 3 años y aún iremos a por más.Y,pronto con 2 copas y algún título más por otras partes en el deporte y esperando que Euskalherria prospere.ORAIN,beti zurekin.

ORAIN KALERA.Abertzaleen munduan,batasuna berria.

MAUDILI PRIETO
Ezker abertzalea, Aralar, EA, Alternatiba eta AB ezkerreko alderdi abertzaleek estrategia nazionalerako konpromisoa aurkeztu eta sinatu dute eguerdian Irunen, Ficoba erakustazokan.Beste hitzak: akordioaren irakurketa eta izenpetzea.Irakurketan eta sinaduran parte hartu dute ezker abertzaleko Rufi Etxeberria eta Anita Lopepek, Aralarreko Patxi Zabaleta eta Rebeka Uberak, EAko Pello Urizar eta Miren Urrestietak, Alternatibako Oskar Matute eta Amaia Agirresarobek eta ABko Peio Etxebarri-Aintziart eta Mertxe Colinak.
Gaurkoa "mugimendu abertzalearen ibilbidean inflexio puntu garrantzitsua" izango da, haien iritzian. Martxoaren 14an iragarri zuten akordioa egitekotan zirela, eta aurreratu izan dute engaiamendua bi denboratan gauzatuko dela: ondoko asteetan Hego Euskal Herrian eta udazkenean Ipar Euskal Herrian.Laburpenean,abertzaleen munduan,batasun berria egin duzue.Bitartean,Donostiako alkate ohia eta PSE-EEk liderra,Odon Elorza,"EJn PPrekin gobernu-akordiok mozteko eskatu dio Patxi Lopezi".
DOKUMENTUA:KONPROMISUA ENGAIAMENDUIA
SARRERA
Ezker Abertzaleak, Eusko Alkartasunak, Alternatibak, Aralarrek eta Abertzaleen Batasunak, anizta­
suna oinarri eta xede izanda, indarrak biltzearen aldeko apustu sendo eta estrategikoaren aldeko
hautua egiten dugu. Gure herriaren eraikuntza nazionala eta eraldaketa soziala bultzatzeko geure
ahaleginak sendotuz eta eraginkor bilakatuz. Euskal Herri subiranoa eta solidarioa erdiesteko bi­
dean aurrera egiteko asmoz. Erantzun eta urratsak emateko, bakean, askatasunean eta justizia
sozialean oinarritutako Euskal Herria eraikitzeko.
Azken hilabete hauetan Euskal Herrian gertatu diren aldaketa sakonak eta zabaltzen ari den fase
politiko berria baikorki baloratzeaz gain, baikorki ere erantzun nahi diogu. Eta horregatik, hain
xuxen ere, indar metaketaren bidez, herri honek ezagutzen duen gatazka politikoa konpontzeko
eta bere eraikuntza nazionalaren zein eraldaketa sozialaren bultzatzeko unea iritsi dela deritzogu.
Aurrean daukagun, herritar eta langileriaren eskubide sozial eta laboralekin amaitu nahi duen
krisialdi sistemiko larriari, aurre egiteko unea iritsi den moduan. Jendartearen eskubide pertsonal
zein kolektiboak defendatuz.Eraldaketa sozialaren bidean, pertsonen arteko aukera berdintasuna
eta planetaren zaintze eta babesa oinarri izanda.
Askapen nazionalak askapen soziala behar duela beti egia bada, egia hori inoiz baino tinkoago eu­
tsi behar dugu bizi dugun krisialdi honetan. Hori dela eta, eraldaketa politiko eta sozialaren bidean
borroka desberdinen arteko lotura eta dimentsioa aldarrikatzen dugu.
Egoera horren aitzinean, konbentzituak gara azken urteotan alderdion artean erakutsi desadosta­
sunak zein zatiketak gainditzeko unea heldu zaigula, eta gauden ezkerreko independentisten eta
soberanisten arteko indar metaketa iraunkor bat sortzeko parada badugula.
Horregatik, gure borondate politikoaren erakusle. Gure engaiamendua adierazi nahi diogu euskal
jendarteari, nazio estrategi baterantz, elkar lana eta elkarrizketa bidelagun eta zutabe izanik.
I. HELBURUAK
1.-Euskal Herria nazio burujabea
Europan
Gaur egungo Europa, finantza eliteak eta na­zioarteko enpresa nagusien beharren arabera
egituratua izan da. Sistema neoliberalak krisi egoera baliatzen du bere logikan areago joa­teko.
Honen ondorioz, Europako eraikuntzan izan dituen ondorioak sakonak eta ugariak izan dira.
Egoera honen aurrean, herrien eskubideak, herrien burujabetza aldarrikatu eta bidera­tuko duen Europa sozialaren aldeko hautua egiten dugu. Europako hezkuntza eta kultur aniztasuna defendatuko duena.
Herrien Eu­roparen alde jardunez, gaur egungo Europa neoliberal eta zentralistaren aurrean, herrien
burujabetza, eta erabakitze eskubidea lehe­netsiko duen proiektu alternatiboa lehenetsiz eta eraikiz.
Euskal Herria, munduan eta Europan koka­tzen den nazioa dela izenez eta izatez alda­rrikatzen dugu. Eta munduko zein Europako beste nazioak besteko eskubideak aldarrika­tzen ditugu, ez gehiago baina ezta gutxiago
ere, Europako egituraketan beste eredu bat ahalbidetzeko.
2.-Bakea eta Eskubidezibil eta politikoen lorpena
Gatazka politikoa eta indarkeria gaindituak iku­si nahi ditugu Euskal Herrian, eta horretarako Gernikako Akordioa eta Aieteko Bake Konferen­tziako ondorioak ditugu oinarri eta ibilbide orri. Elkarrizketa eta akordioa izan behar dira proze­su guztiaren funtsa, baina salbuespenik gabeko elkarrizketa. Elkarrizketa integratzailea eta ez baztertzailea. Herritarrak protagonista, motor eta testigu bilakatuz.Irabazle eta galtzailerik ga­beko bake juxtua eraikitzeko. Erakundeetatik ha­ratago, Euskal Herriko lurralde guziak kontutan izanez, gaur egungo marko juridikoa gaindituz. Elkarrizketari atea irekiz, Mitchel printzipioak oi­
narri izanik, akordio demokratiko baterantz.Berdintasunean oinarritutako elkar bizikidetza sustatzeko konpromiso irmoa dugu.Bide ho­rretan, bidea egiten dihardugu, urratsak ema­nez, elkar lanean Gernikako Akordioa sinatu genuenetik. Aldebakarrekotasunez urratsak ematen dihardugu. Baina garaia da, inplika­
turiko eragile guztiak urratsak egiten has dai­tezen, Aieteko Bake Konferentziaren ondorioei jarraiki.
Estatu Espainiarreko eta Frantziako gobernuek, ezin dute denbora gehiago iraun Aieteko ondo­rioei erantzun gabe. Ezin duten bezala jarraitu, pertsonen eskubide guztiak, eskubide zibil eta politikoakurratzen dituzten salbuespeneko le­gedi zein jokabiderekin. Premiazkoa da, gober­nu Frantziar eta Espainiarrak espetxe politika
erro errotik aldatzea, baldin eta beraien burua estatu demokratatzat badute. Eta ondorioz, eta
besteak beste: gaixorik diren presoak askatzea, iheslari eta deportatuak etxera itzultzea, Parot
doktrina bertan behera uztea, beren zigorra bete duten presoak askatzea, eta sakabanake­ta politikarekin bukatuz, euskal preso politikoak Euskal Herrira hurbiltzea, preso politikoen etxe­ratzea gatazka armatuaren behin betiko gain­ditzea irudikatuz.Beharrezkoa den bezala, biktima guztiak aitor­tzea eta erreparatzea. Inongo salbuespenik gabe. Urteetako sufrimendu guzia aitortzeko, eta egia guziak ezagutzeko bidean.Urratsak alde guzietatik ematen hasteko eta aintzat hartzeko garaia da. Baita normalizazio politikoan ere, indar politiko eta eragile politiko guztien legalizazioa bermatuz. Indarkeria mota guztiak desagertuak izan daitezen.Beraz, bide horretan bost alderdion irudikoz, Lehendabiziko bultzapena indar politikoek eman beharko genioke elkarrizketari, lehentasunez, euskal erakunde eta muga administratibo po­litikoen gainetik, euskal herritar guztiei begira eta irekia.
3.-Eredu Ekonomiko Burujabea, Bidezkoa eta Ekologikoa
Gaur egun ditugun arazo anitzak bizi dugun sistemaren ondorio dira – ahultasuna, pobrezia,desparekidetasuna, aldaketa klimatikoa, etab.­eta sistema bera ez da gai arazo hauei konponbi­dea emateko. Hori dela eta, sistemaren baitan aldaketak bideratzea baino haratago, sistema
beraren gainditzearen helburuz lan egingo dugu, bideragarriak diren alternatiben eraikuntzan oi­narrituz. Ekonomia, eskubideak ahalbidetu eta betetzeko tresna gisa ulertuz eta ez alderantziz gaur egun gertatzen den bezala. Europan herri gisa arituz. Herrien arteko elkartasuna lehenes­teko burujabetza ezinbestekoa da.
Hori dela eta, burujabetza ekonomikoa defen­datzen dugu eredu bidezko eta ekologiko bat eraikitzea helburu izanda.
4.-Euskal Herriaren Eraikuntza
Euskal Herriaren eraikuntzan, gure herria za­titua duen marko juridikoa gainditu eta garai berrietara egokitutako estrategia definitzera behartuak gaude; eremu bakoitzaren errea­litate eta abiadura desberdinak kontuan iza­nez. Zatiketak garatu duen konplexutasuna arrakastaz gainditu nahi badugu.
Hasteko, Euskal Herria kultura demokratiko oso desberdineko bi estatutan banatua aurki­tzen dugu; eta hori gutxi balitz, Estatu Espai­niarraren eremuan aurkitzen den lurraldea, bi marko juridikotan banatua aurkitzen da, Hego Euskal Herriko lurralde desberdinei errealita­te eta abiadura desberdinak eraginez, marko juridiko administratibo politikoaren bidez. Ha­laber, Estatu Frantsesean, Ipar Euskal Herriak inolako onarpen instituzional gabe segitzen du.Beraz, asimetria hori aintzat harturik, urtee­tan ezarritako egoera juridikoak gainditzeko, behartuak gaude indar korrelazio desberdinek eta historia eta egoera desberdinen erreali­tatetik abiatuta lotura desberdinak bilatzera, kontuan izanik herri hau osatzen dugun he­rritarrok abertzaleak eta ez abertzaleak gare­la, baina guztiak gizarte bat osatzen dugula.Gaurko errealitatetik abiatuta, Zazpiak Bat
gure proiektu estrategikoa urratsez–urrats gauzatzen hasteko engaiamendua hartzen dugu; gure ipar–orratza Euskal Herriaren naziotasuna eta lurraldetasunaren defentsa izanik.
5.-Euskararen ofizialtasuna eta normalkuntza
Euskara eta euskal kultura Euskal Herriaren identitate ikur nagusiak dira, eta giza eskubidea den aldetik eta hizkuntza eskubideak defenda­tzen ditugunez, legalki eta sozialki EUSKARA hizkuntza gutxituen esparruan zokoratua da­goela salatzen dugu. Eta egoera hori konpondu beharra dagoela adierazten dugu, justiziak hala
eskatzen baitu. Beraz, Euskal Herriko eremu guztietan euskararen aitortza, ofizialtasuna eta normalkuntza aldarrikatzen dugu. Bizitzako es­parru guztietan askatasunez eta normaltasunez erabiltzeko, behar diren legedi eta araudiak sustatuz eta garatuz.Gure xedea da, herritar eleanitzez osatutako Euskal Herri euskalduna lortzea, eta bide horre­tan euskararen normalizazio sozialean aurrera egiteko neurri eraginkorrak bultzatuko ditugu, herritarren eskubideak oinarri izango dituena.
II. PRINTZIPIOAK
1.-Giza Eskubideak: Erabakitze Eskubidea
Eskubide guztiak, guztiontzat defendatu, erres­petatu eta aldarria egiten dugu. Pertsona, Ko­lektibo, Herri guztientzat eskubide guztiak. De­mokrazia garaikidearen oinarrian giza eskubideen defentsa, errespetua eta aldarria dagoelako, eta zoritxarrez, gure herriaren historia luzean, uka­tuak izan diren eta ukatuak izan zaizkigun es­kubideak. Alde batetik, herri bezala, ukatua izan zaigun erabakitze eskubidea; bestetik, urteetan sufritutako gatazka politikoaren ondorioz jasan­dako eskubideen urraketa guziak. Eta nola ez, pertsona guztien aukera berdintasunaren aurka zuzen zuzenean jotzen duten, politika neolibera­letan oinarritu diren, gobernu desberdinek ezarri dituzten neurriak. Guzti horri, gehitu behar zaio, Estatu Espainiarretik,eta Estatu Frantsezaren parte hartzearekin, ezarritako salbuespeneko legedi, jokabide eta epaitegiek bideratu dituzten legeen ondorioz, gure herrian behin eta berriro urratu dira eskubide zibil eta politikoak; pertsona eta kolektibo desberdinei beraien ideiak, proiek­tuak defendatzeko eskubidea ukatzearekin bate­ra, askatasun sistema ahulduz. Horregatik guztiarengatik,personen eskubide guztiak bermatuak izango diren, herritar askez osaturiko Euskal Herria eraikitzeko, salbues­penik gabeko elkarrizketa bideratzen ahalegin­duko gara, gainerako eragile politiko, sozial eta sindikalekin, autodeterminazio bidean urratsak emateko.
2.-Aniztasun Demokratikoa
Euskal Herria anitza den gizartea da : hori abe­rastasun bat da guretzat. Egiten dugun euskal nazioaren aldarrikapena ez da bazterketa ikus­pegi batean finkatua, ikuspegi integratzaile ba­tean baizik.Aniztasunean oinarritutako berdintasunaren al­deko apustua berresten dugu. Jendartea anitza delako eta, aniztasunaren onarpenetik soilik erai­ki daitekeelako etorkizuna izan dezakeen Euskal Herria. Euskal nazioa, Euskal Herrian bizi eta lan egiten dugun guzien artean eraiki beharre­ko zori amankomuneko komunitate bezala uler­tzen dugu. Horregatik, pertsona askez osatutako, errespetuan eta elkartasun baloreetan oinarritu­tako jendartearen aldeko apustua egiten dugu. Genero, etnia, sinesmen, sexu joera, jatorri, kul­tura eta hizkuntzen gainetik.
3.-Parekidetasuna
Euskal herri normalizatua lortze aldera, berau osatzen eta gauzatzen duten emakume eta gi­zonen arteko parekidetasun erreala lehenesten dugu. Pertsonen sexu, jatorri, adin eta sines­kerak anitzak egiten gaitu, eta parekide behar dugu izan lege zein aukera sozioekonomiko, kultural eta politikoen aurrean, emakume eta gizon libreak izateko inolako bazterketarik eta biolentziarik gabe. Horregatik euskal nazioaren eraikuntza feminismotik ere abiatuta behar dugu egituratu, kapitalismoak egituratutako sistema ekonomikoan emakumeentzako aurrerapen so­zialak lortzea kasik ezinezkoa dela aintzat hartuz.
4.-Demokrazia printzipioaren defentsa
Sistema demokratikoa gaur egun, neolibera­lismoaren eraginez arriskuan da. Demokrazia ordezkatzailea gaindituz, gizarte eraldaketa sa­kona lortzeko bidean, demokrazia zuzena eta parte hartzailearen praktika ezinbestekoa dela deritzogu.Bultzatuko ditugun ekimenetan, edo eskuratu ditzakegun botere / erabaki­guneetan, herrita­rren parte hartzea eta erabakietan demokrazia zuzena gauzatzea ahalbidetu dituzten neurriak eta tresnak indarrean ezartzeko engaiamendua hartzen dugu.
5.-Internazionalismoa
Herrien burujabetza printzipioa eta Euskal He­rriaren nazio eskubideen errespetua defenda­tzen ditugu, bainan begi bistakoa da guretzat, gure Herriaren geroa munduko gainerako herri guzien geroari guztiz lotua dela. Zentzu ho­rretan, internazionalistatzat jotzen dugu gure burua.Hori dela eta, nazioarte mailako elkartasun eki­men eraginkorrak eta mundu mailako esparru alternatiboak garatzeko engaiamendua hartzen dugu, Europatik hasiz eta gainerako nazioarteko eremuetara zabalduz.
ONDORIOZ
Elkarren arteko errespetuan oinarrituz, idazki honetan azpimarratuak diren helburu eta printzipioak gauzatzekotan, elkarlan iraunkor batetara engaiatzen gara.

ATHLETIC FINALA!!!!!.ZORIONAK!!!!!!

MAUDILI PRIETO
Athletic: Iraizoz; Iraola, Martinez, Amorebieta, Aurtenetxe; Herrera, Iturraspe, Muniain (Ekiza, 90m); Susaeta, Llorente, Gomez.
Sporting Lisboa: Rui Patricio; Joao Pereira, Polga, Xandao, Insua; Martins (Carillo, 83m), Schaars, Pereirinha (Jeffren, 63m), Capel; Matias Fernandez, Van Wolfswinkel.
1-0: Susaetak (17m). Eskumatik erdiratu Athleticek, Llorentek arean bularrarekin Susaetari utzi eta honek, gola.
2-0: Van Wolfswinkelek (43m). Area kanpotik jaurtiketa eginda, geldikako jokaldi batean baloi solte bat baliatuz.
2-1: Ibai Gomezek (45m). Llorentek area kanpoan baloia aguantatu, Gomezi pasatu eta honek ezkerrez, gola.
3-1: Llorentek (88m). Ibai Gomezek jokaldia area barruan ezkerraldea, erdiratu eta Llorentek gola, zutoina jo ostean.Finala maiatzaren 9an izango da —asteazkena—, Bukaresten,Atletico Madrigo aurkan.Athleticek behin jokatu du Europako final bat: 1977an, UEFAkoa Juventusen aurka. Galdu egin zuen.
ANEKDOTA:Jorrailak 25,75 urte zituen,Gernika bonbardaketa bizi zen,baina 2012en Bilbo "bonbardaketa" gaupasak jendearekin kaleari.Zoriontsu eta San Mames futbol-zelaia,toki berezian.

BEREZIA.Gernika,75 urte.

CUANDO GERNIKA OLIA A CARNE QUEMADA
AITOR ANUNCIBAY
Ni fue un héroe ni tuvo voluntad de serlo. Pero la Guerra Civil le atrapó y, desde ese momento, se vio inmerso sin buscarlo en algunos de los más cruentos combates desarrollados en Euskadi y en la aterradora batalla del Ebro. Se trataba de mi abuelo, Antonio Anuncibay, quien trató de escapar de las balas y las bombas que desde julio de 1936 comenzaron a pulverizar vidas, partir familias y aniquilar progresos sociales. Cuando murió, hace nueve años, hubo que poner en orden sus papeles. Y, entre ellos, apareció el relato de sus vivencias durante el cainita conflicto bélico, escrito por él mismo en 1970. La narración muestra sus angustiosas tribulaciones por Tolosa, Hernani, Donostia, Bilbao, Elgeta, Gernika, Gasteiz, Tarragona y Murcia.Nacido en Altsasu, era un ferroviario de 22 años con novia en Gasteiz, mi abuela María, quien se encontraba en territorio franquista. Su trabajo le había conducido hasta Tolosa, donde le rodearon las primeras escaramuzas de los sublevados. Le esperaban tres años de horror, en los que, obligado, tomó parte en primera línea de frente tanto en el bando republicano, en un batallón de gudaris, como en el de los sublevados, tras ser apresado por las tropas de Franco.El 18 de julio de 1936, sábado, estaba en Tolosa, disfrutando de su juventud. “Aquí llevo mes y medio de mozo de estación. Me encontraba bailando en la plaza y, de repente, se para la música. Nos preguntamos qué pasa y se dice: las fuerzas de África se han sublevado, será cosa de cuatro días. Nos vamos a casa y la noche pasa tranquila. A la mañana siguiente, me voy a mi trabajo y no pasa nada. Yo continúo en la estación como todos los ferroviarios”.

Testigo de la muerte
Su tranquilidad tenía las horas contadas. En Tolosa asistió a la primera de las cientos de muertes que sufrió en directo. Era agosto. “Los requetés y falangistas rodean el pueblo” y, frente a ellos, “se planta un cañón en el paso a nivel que dispara sobre los montes porque ellos tiran de todos sitios”. Un biplano del bando nacional se presenta para “callar el cañón”. Mi abuelo recuerda que el avión “tira una bomba y mata a una señora cuando cogía vainas en su huerta”. “Era la mujer de un compañero. Todo esto ocurría en la estación y fue la primera sangre que vi”, dice. Ante la inevitable caída de la villa, explica que una jornada de agosto sale precipitadamente junto a “la patrona -propietaria de la casa donde se alojaba- y sus hijos” camino de Hernani. Tal era la prisa que “se quedó la comida en la mesa”.Tras unos días alojado en la vivienda de unos familiares de su casera, se traslada a Donostia, donde se reúne en la estación de Atotxa con otros ferroviarios. “Nos organizan para hacer guardia en el Puente de Hierro y para llenar sacos terreros en la playa. Se duerme en un coche de la estación y así continuamos hasta el 13 de septiembre”, escribe. Esa jornada, cinco columnas nacionales de mayoría requeté se hacen con el control de la capital. El frente está prácticamente estabilizado en la frontera con Gipuzkoa, en su mayor parte en manos de los facciosos. No hay tiempo que perder. Mi abuelo se embarca hacia las 21.00 horas en un pesquero gallego “lleno de mujeres, niños y hombres; casi todos mareados”. “Si hubiera habido marejadilla, nos habríamos hundido, pues el barco iba al ras del agua”, ilustra.El destino de la nave era Bilbao, sede del Gobierno vasco y bajo la legalidad republicana. Durante su viaje, subió la tensión. “Cuando íbamos navegando a la altura de Mutriku, el barco pegó un estampido. Creíamos que era el buque Almirante Cervera -navío de las tropas franquistas que bombardeaba las costas cantábricas-, y resultó ser una biela del motor. Quedamos a la deriva y, a fuerza de pitar, vino el barco compañero. Con grandes maniobras, pudo tirarnos un chicote para el amarre. Así navegamos cierto tiempo hasta que se soltó de nuevo, e hizo otra maniobra”, explica. Pese a todo, mi abuelo no obvia que tuvieron “gran suerte porque el barco no se hundió ni apareció el fantasma Cervera, pues por la tarde estuvo bombardeando las afueras de San Sebastián”.Al mediodía del 14 de septiembre atracaron en Bilbao, donde nuevamente se reúne con trabajadores de su gremio en la estación de Abando. Pero el Botxo tampoco era el refugio más plácido. Los bombardeos por aviones alemanes e italianos son látigos que castigan desde el cielo. “Suenan las sirenas y nos metemos en el túnel de Cantalojas. Pasa la alarma, salimos, y la oficina del Gobierno vasco y las vías del tranvía de la calle Hurtado de Amezaga quedan destruidas”, señala. El recuerdo de estos bombardeos resulta ilustrativo: “Así pasamos el tiempo, entre bombardeo y bombardeo. Las sirenas ponen en tensión toda la ciudad. Las mujeres con los niños se vuelven locas”.El 7 de noviembre se crea el Estado Mayor del Ejército vasco, compuesto por 25.000 hombres repartidos en 27 batallones de infantería, que se unen a los más de 10.000 milicianos del poco activo frente. Antonio Anuncibay es una de las personas reclutadas. “El batallón mío se organiza en noviembre por unos señores de la Telefónica de San Sebastián”, relata, y matiza que su escuadra se encargaba de tirar las líneas telefónicas a las posiciones de batalla.

Escaramuzas
A finales de noviembre llega el bautizo del horror. Parten hacia las estribaciones del Gorbea, donde “pasa el invierno con duelos de artillería y escaramuzas”. El siguiente destino: Markina. “Aquí, duelo de artillería y combates. El general Mola nos tira octavillas diciendo: Gudaris, rendíos, que os arraso“. Finalizando el invierno de 1937, le trasladan a Elgeta, donde el frente se mantuvo hasta la primavera. “El 31 de marzo vemos el bombardeo de Durango. Por fin, llegan a nosotros con gran bombardeo aéreo, ametrallamiento y cañoneo desde las 8.00 horas hasta las 20.00. Yo ese día lo paso con dos paquetes de cigarros y un panecillo. Y así muchos días”, narra.La superioridad del material bélico faccioso es abrumadora. “El enemigo disponía de gran lujo de aviación, artillería y mandos. Los bombardeos eran a placer, a alturas de 100 metros, y los ametrallamientos a 50 metros. Los cazas limpiaban las carreteras, destruyendo todos los coches que veían. La aviación alemana nos traía locos y no nos dejaba descansar”, recuerda. La apisonadora franquista les obliga a replegarse en Eibar, donde asiste a los últimos momentos antes de su caída, el 26 de abril de 1937. “Nos persigue la aviación. Nos metemos en Eibar a las ocho de la tarde. Así marcaba el reloj del Ayuntamiento. Nos bombardean y hacen bajas al Batallón Prieto. A la salida -del refugio- no estaba el reloj por la presión del bombardeo”, expone.La narración recoge que se retiran a Bilbao con “salida rápidamente hacia Gernika”, que esa misma jornada había sufrido el bombardeo de la Legión Cóndor alemana y la Aviación Legionaria italiana. “Gernika ardía y olía por todos sitios a carne humana quemada”, evoca. A la mañana siguiente parten hacia Amorebieta. “Nos seguían bombardeando y ametrallando por todos los sitios”, manifiesta. La extensión de las fuerzas sublevadas a lo largo de Bizkaia es imparable. Lemoa, Bedia y Galdakao son las localidades sobre las que su batallón se repliega hasta alcanzar Bilbao, también asediado e incapaz de mantener su Cinturón de Hierro. El texto dejado por mi aitona resalta que en la capital vizcaina “el enemigo está en Archanda”, donde se dieron “grandes combates y bombardeos”, tras lo que partieron hacia Güeñes. “De aquí, rotos de moral, un compañero y yo nos fuimos a Barakaldo, donde unos familiares”, afirma.Todo estaba perdido. Los franquistas entraron en Bilbao el 19 de junio tras negociar la rendición y, precisamente en Barakaldo, la capitulación fue ante los italianos. “Aquí se encontraba un batallón nacionalista al cargo de dicho pueblo. Y así nos lo comunicó el comandante de dicho batallón, entregándonos a todos a los italianos”, afirma.

Prisión
A los pocos días lo trasladan a Gasteiz, donde permanece en prisión. Queda libre a los pocos días gracias a que mi abuela pone los hechos en conocimiento de un alto mando policial, amigo de mi aitona. Se encarga de borrar de los archivos toda mención a su condición de soldado republicano “Un gran señor y amigo me avala y, después de estar unos días detenidos, nos sueltan”, relata. Pero la guerra no había finalizado, y su libertad tenía un precio. El Ayuntamiento le ordena que se presente en la zona de reclutamiento para ingresar en el Batallón Flandes, formado en noviembre de 1937 bajo órdenes franquistas, y que contaba con agrupaciones de soldados prisioneros. La instrucción la llevan a cabo en Agurain durante el invierno. Entre tanto, mis abuelos contraen matrimonio.En pleno verano lo movilizan para acudir al frente de Levante, a Castellón, ahora como soldado de los sublevados, dentro de la compañía de ametralladoras en la función de practicante -sanitario encargado de las curaciones-. “No sabíamos a dónde íbamos. Bajamos del tren y nos llevaron a un olivar. Allí estuvimos todo el día hasta la noche, que llegaron unos camiones. Salimos con dirección desconocida hasta que llegamos al frente. El pueblo se llamaba Prat del Comte. Allí empezaron los tiros”, destaca.Era finales de julio de 1938 y mi abuelo se encontraba en uno de los escenarios más sangrientos de la Guerra Civil: la Batalla del Ebro. “Salimos de este frente y fuimos a otro hasta llegar a la Sierra de Pandols. Los cadáveres se apilaban y los buitres volaban por encima”, subraya. Después abandonan “esta maldita sierra” hasta llegar a Gandesa. “Curé de 60 a 70 excombatientes de ambas partes. Fui felicitado por el capitán de la compañía y el médico”, asegura.Extenuado, los mandos le conceden permiso para regresar a Gasteiz. “Llegué con una conjuntivitis ocular aguda y sin dentadura”. Recuperado, los mandos no le dan tregua. Ahora lo envían a Murcia y Cartagena, la última ciudad republicana en rendirse al ejército de Franco. El 30 de marzo de 1939, la IV División de Navarra, donde estaba integrado el batallón de mi abuelo, desfila por la ciudad y el 1 de abril se da por finalizada la guerra. El 3 de julio lo licencian en Algorta. “Aquí me separé, de momento, de los cuatro jinetes del apocalipsis. El día 15 reingreso en la Renfe con dos años de sanción por abandono del trabajo en Tolosa”, finaliza el relato.

Nagasaki y Gernika, unidos por el dolor
REDACCIÓN
Una delegación de la ciudad japonesa ha revivido el terror y el pánico que vivieron en sus carnes cuando ellos mismos eran unos niños en el teatro Liceo de Gernika.Toyokazu Ihara, presidente de la prefectura de Nagasaki, ha confesado al auditorio que el mismo vivió, con solo 9 años, la masacre en primera persona. Ha explicado que en aquella época, Nagasaki contaba con unos 240.000 habitantes, de los que "74.000 murieron inmediatamente, 75.000 fueron heridos, y muchísimos otros sufrieron en sus carnes la radiación atómica" y que, para los propios supervivientes, "todos los días son el 9 de agosto (fecha del bombardeo), por que es una experiencia que no se puede olvidar jamás.El auditorio ha estado repleto de jóvenes de distintos colegios de la villa foral que han conocido de primera manno lo ocurrido en la ciudad japonesa.

LA ANÉCDOTA:Denuncian la «provocación» del Ejército español en Elgeta 75 años después del asalto fascista
El alcalde de Elgeta, Oxel Erostarbe, denunció la «grave provocación» que supone la presencia del Ejército español en la localidad,coincidiendo con el 75 aniversario de la entrada de las tropas fascistas. «El mismo día en que se cumplen 75 años de la toma de Elgeta por las tropas de Franco, los vecinos han tenido que ver cómo soldados del Ejército español armados tomaban el pueblo», explicó el primer edil, para destacar que esta situación es «dolorosa para todo el pueblo y especialmente para los familiares de los fallecidos en el frente y de quienes sufrieron la violencia de las tropas fascistas una vez tomado el pueblo y me gustaria saber si alguien imagina que los militares españoles de la villa foral a manos de la aviación alemana y la italiana a las órdenes de los militares españoles golpistas.
La aparición del Ejército español fue recibida como un mazazo, al que algunas personas respondieron saliendo a la calle con ikurriñas y banderas republicanas. La irrupción del Ejército español en Elgeta en una fecha tan señalada no se pasará por alto a tenor de lo manifestado por Oxel Erostarbe, que exigió saber quién provocó la situación.La Diputación de Gipuzkoa consideró la actuación militar «un hecho gravísimo e inaceptable» y recordaron las palabras de Garitano:«las tropas fascistas llevaron a cabo un auténtico genocidio». Aralar, por su parte, expresó que «no entiende cómo en el siglo XXI un ejército pueda tomar un municipio para llevar a cabo sus maniobras militares, amedrentando a las vecinas y los vecinos y entorpeciendo quehaceres diarios». Se quejó de que el Ejército español aumente su presencia en Euskal Herria , algo «inaceptable e injustificable en un momento en el que se están dando pasos para avanzar en materia de pacificación y normalización política».La ezker abertzalea protestó enérgicamente y socialistas y populares callaron.

GUTUNAK.Ederrena etorteko dago. Eutsi!

RAMON BASALDUA
Egun bi geratzen dira Athleticek aspaldiko urteetan jokatu dauen partidu garrantzitsuenari ekiteko. Markel Susaetak eta Ander Iturraspek esan dabe inoiz jokatu daben partidu garrantzitsuena dala Portugalgo Sportingen aurkakoa. Gauza bera esan leikie Athleticeko jokalari guztiek. Eta horixe bera uste dogu Athletic zale askok. Urte asko igaro dira, hogeta hamabost hain zuzen, Koldo Agirrek zuzendutako taldeak UEFAko finala jokatu eta galdu ebanetik Torinoko Juventusen aurka. Eguenekoa egun historikoa izan daiteke, Athleticek bigarrenez eskuratu leikelako Europa mailako txapelketa bateko finalerako txartela.Horretarako, ahalegin berezia egin beharko dabe Marcelo Bielsaren gizonek. Nekatuta dagoz eta badaukie motiborik leher eginda egoteko. Berrogeta hamasei partidu ofizial jokatu dauz talde zuri-gorriak denporaldia hasi zanetik eta hasierako hamaikakoko gizon askok lau mila minututik gora jokatu dabe. Beste sei partidu geratzen jakez -zazpi Bucaresteko finala kontuan izanda- denporaldiari amaierea emoteko eta zuri-gorriek gorputz eta arima ipini beharko dabe orain arte egindakoa biribiltzeko. Kopako finalerako sailkatuta, Europa Leagueko finalean sartzeko zorian eta Ligako sailkapeneko goialdean dago Bielsaren taldea. Barriro azpimarratu behar da, hurrengo partiduetan gertatzen dana gertatzen dala, 2011-2012 denporaldia historikoa izango dala. Edozelan be, zuri-gorriak egindakoa biribiltzeko aukera bikaina daukie.Azken txanpea baino ez jako falta aurtengo estropadeari. Traineruetan, arraunlariek arraunkada erritmoa bizitu behar dabe azken ziabogea egin eta gero. Tostetan arraunari helduta doazanak leher eginda egoten dira patroiaren agindua jasoten dabenean baina ez dabe amore emoten, ondo baino hobeto dakielako azken txanpa horretan erabagiko dala lehia. Horixe bera egin behar dabe Athleticeko jokalariek. Aukera historikoa daukie eta bederatzi hilebete luze honeetan pilatutako nekea ez da oztopo ezta atxaki izan behar azken asteotan, ederrena etorteko dago-eta.Athleticek irabazi egin behar dau Portugalgo Sportingen aurkako partidua finalerako txartela eskuratzeko. Bielsak esandakoaren haritik, Europa mailako finalaurreko baten etxeko partidua irabazi behar izatea gauza normala da. Kontua da, Manchester eta Schalkeren aurka zuri-gorriek joaneko partiduetan ia erabagita itxi ebezala kanporaketak. Eguenean irabazi egin behar da bai ala bai eta horretarako Athletic onena ikusi behar dogu. Marcelo Bielsaren taldeak dakien moduan jokatzen badau Bucaresteko finalean egongo da. Ahalegin horretan, oso garrantzi-tsua izango da Iker Muniain eta Fernando Llorenteren ekarpena. Jose Alvaladen makal ibili eta Sardineron atsedena izan ostean, jokalari bi honeek erabagigarriak izan behar dira egueneko partiduan. Eurak dira taldeko izarrak eta izarren distirea horrelako partidu historikoetan ikusi behar da.Eguenean sufridu egingo dogu San Mamesen. Jose Alvaladen jokatutako partiduan Ricardo Sa Pintoren Sportingek argi itxi euskun aurkari gogorra dala. Manchester eta Schalkek baino kalidade gitxiago euki arren, Lisboako lehoiek presino itogarria egiten dabe zelai erdian eta erasora begira oso bertikalak eta azkarrak dira. Ganera, Portugalgo Sporting nortasun handiko taldea da eta ez dau inoiz amore emoten. Horrelako aurkari baten aurka, Bielsaren gizonak ezin dira gitxiago izan motibazino eta agresibidade mailan. Hori lortzen badabe, finalean egongo dira Sporting baino hobeak diralako.Amaitzeko, dei bat Bizkaiko futbol talde askori euskerea ondo erabili daien. Partidu hasi baino lehen talde askotan jokalariak batu egiten dira alkarri animoak emoteko eta hauxe oihukatzen dabe: "Bat bi hiru bi, Pedrusko (taldearen izena) irabazi!" Begi bistan dago taldearen izenari ergatiboa falta jakola: Pedruskok irabazi! esan beharko leukie. Parkatu, baina min emoten deust.

NI,ZU TA BIOK.Iñaki (Anasagasti).

MAUDILI PRIETO
Golpe mortal a la Corona desde Iñaki.No,ya no solo está Urdangarín para dar y tomar.Resulta ser que la Mesa del Senado español ha admitido a trámite dos preguntas del jeltzale Iñaki Anasagasti relacionadas con el viaje surrealista del rey a Botsuana, por entender que son competencia del Ejecutivo, han informado fuentes parlamentarias.No sabemos si el viaje fue para matar a elefantes,para tirarse a una tal Corinna o para alejarse de la jodida griega gruñona de Sofía,que ya le ha cantado las 40 (y sin Fernandisco) al monarca español,pero el senador del PNV pregunta al Gobierno "por qué medio se produjo la rúbrica del jefe del Estado" de los reales decretos de nombramiento de los nuevos embajadores en Estados Unidos y en la India que, fechados en Madrid el 13 de abril, fueron publicados en el BOE cuando "al parecer" el rey se encontraba en Botsuana.La otra pregunta de Anasagasti pide al Gobierno que concrete si "cabe la rúbrica real mediante fax, estampilla, email, teléfono móvil o medios similares".Claro,con la alerta naranja que se nos cae encima a cuenta del eguraldi (vaya ciclogénesis que nos espera mientras estaremos todos con el alma rezando que el Athletic llegue a la final de la Europa League),Anasagasti ha conseguido el milagro de que el Senado sea "sensible a lo que está ocurriendo en la sociedad".Vamos,no es que no lo fuera.Es que parecia una compresa:ni se nota,ni se ve ni traspasa.En esta ocasión,tras años de rechazos a preguntas sobre Juancar, se trata de responder a "una anomalía", que don Juan Carlos rubricara dos reales decretos en las mismas fechas en que se encontraba en Botsuana.¿Cómo pasó ese milagro?¿Dumbo le trajo volando?.No sabemos aún la respuesta,pero el Athletic llega a Europa y el Madrid vendrá a San Mamés el 2 de mayo con aires de vendetta por joder la sede de la final.A ver que se llevan los 140 kilometros/hora que nos espera en el tiempo.De momento,ya tenemos el vendaval Iñaki (Anasagasti,claro).

ORAIN,GURE KIROLAREKIN.2-1.DERROTA Y A APELAR A LA REMONTADA EN SAN MAMÉS.AURRERA ATHLETIC.

NI,ZU TA BIOK.Juancar y Patxi Zabaleta.

MAUDILI PRIETO
Sé que no es bueno mezclar personajes.Si,ya lo sé.No me lo tienen que decir dos veces,pero es que la edad no perdona y ya estamos todos para ingresar en un geriátrico.Dos personajes asaltan el cachondeo vasco mientras soñamos con un Athletic finalista.Primero,Juan Carlos I.El asesino de Dumbo.Pobrecillos niños cuando vean que Froilán patrocina también el uso de armas contra los personajes de Disney.Y es que el rey de todos los españoles (hasta de Iñaki Antigüedad mal le pese en su regreso a las aulas por incompatibilidad con el escaño español) ha tenido que perdir barkatu."Lo siento mucho. Me he equivocado. No volverá a ocurrir", ha dicho el Borbón tras recibir el alta hospitalaria de los médicos que le han atendido en el hospital USP San José de Madrid, y ha subrayado que está deseando retomar sus obligaciones casi de inmediato.A todo ésto,Sofia va desvelando de forma subterranea que se acabó el amor,Elena se ve envuelta en una denuncia con Marichalar por parte de una entidad por el tema de las armas y Cristina...que quieren que les cuente desde Gasteiz y Palma que no sepan.Piensen que los chistes se suceden.Barrebusa hizo el suyo,pero Ni,Zu ta Biok no quiere perder su espacio.Comenzamos.El rey regala a Froilan el felpudo de Ikea que dice Viva la República independiente de mi Caza.Exigimos a la monarquía que entregue las armas y se disuelva (lo mismo que dicen de ETA).El elefante será acusado por la Fiscalía por “resistencia pasiva” y “organización criminal".Esta familia es la culpable del déficit de nuestra sanidad, ¡no paran!.Como sois de desalmaos e insensibles haciendo bromas sobre ello y no preguntar por su estado. ¡El elefante está bien como el puñetero musulmán Mohamed Eyad Kayali, el hombre fuerte de Arabia Saudí en España,que pagó la factura del viaje y sería el que consiguió el contrato del AVE de La Meca.Pero seguimos riéndonos.Nadie piensa en las dificultades que entraña q el Rey cace elefantes en Botswana ¿sabéis lo difícil que es emborrachar un bicho de esos?
El Rey operado de cadera. Se ha caído en un viaje privado a Botsuana. Esa familia se arruina cuando llegue el copago….Dumbo indignado. La comunidad gallifante se organiza y da la voz de alarma. Temen ser los próximos…Monsieur Juan Carlos, Si monta usted un cirque, llámeme, si vous plait. Fdo.: Nicolas Sarkozy.
Pobre del que tenga que compartir habitación con él, seguro que le empieza a contar batallitas ” Estaba ese elefante a 500 metros, apunté con mi arma, no con la que se disparó Frodo, así llamo al pequeño Froilán, es que como soy dicharachero y bonachon, el caso es que……” por Dios! ponedlo en una habitación para el sólo!
El Rey se ha jodido la cadera intentando hacerle una foto con Instagram a un león que sabemos que es el Rey de todos los gatitos.El rey puede hacer lo que le dé la gana en su tiempo libre. Que es todo el tiempo. Menos el rato del discurso de Nochebuena.El rey se ha pasado la vida de caceria…de joven se le daban mejor los conejos..Esquí en Invierno, caza en primavera, vela el verano, solo nos falta saber que coño hace en otoño…Lo único que con 45 días de baja no podrá ir a Argentina a mediar por REPSOL y cobrar la correspondiente “comisión”…menos mal que al menos se va poder acoger al 10 por ciento de gravamen de
regularización de activos ocultos.El Ministerio de Interior va a incluir en las nuevas medidas represivas a los elefantes.El Rey primero mata a Bambi, luego a Winnie the pooh y después a Dumbo, normal que el nieto se meta un tiro en la pierna.¿Le aplicarán el copago sanitario por abuso de las prestaciones hospitalarias?.
Celebrar el #14abril emborrachándose de Bourbon.Vaya, ahora los libros de historia no podrán decir que la III República Española llegó sin disparar un solo tiro…Pues si está más de nueve días de baja se le podría practicarun despido procedente, así la reforma laboral puede servir para algo y,para rematar,El rey y su nieto, portada en ‘Jara y sedal’.¿han reído a gusto?.Vamos,ni con los vividores de Esquerra nos habíamos reído tanto.Juancar es militante de primera de Junqueras y su tropa de psicóticos independentistas catalanes.
Pero también hablamos de Patxi Zabaleta.Hasta ahora no quería comentarlo hasta que este asunto no acabara,pero ha tomado tintes de chiste real.Y es que el órgano disciplinario de Aralar, formado por cinco militantes, mandó un correo electrónico con su propuesta de sanción para Aintzane Ezenarro, Mikel Basabe y Oxel Erostarbe.En este documento, la Comisión considera "muy grave" la falta de los tres parlamentarios, que votaron en favor de la ponencia en contra del criterio de la ejecutiva de Aralar, y plantea que sean expulsados de la formación nacionalista.La Ejecutiva de Aralar exigió a los tres parlamentarios que pusieran sus cargos a disposición del partido por haber votado a favor de la ponencia sobre la paz y la convivencia en el País Vasco que, a juicio de la dirección del partido, excluye a la izquierda abertzale.Aralar puso el caso en manos de la Comisión de Garantías, un órgano formado por cinco militantes -uno por cada provincia y un presidente- totalmente independiente de los órganos de dirección del partido, ya que ninguno de ellos puede tener, según los estatutos, ningún cargo público ni orgánico en la formación abertzale.Lo que está claro es que Aralar se ha destapado a la catalana.No voy a decir que un documento hecho a medida de Patxi López me parece bien,pero lo que no puede ser es que quien inició un camino interno en la ezker abertzalea en su día ahora,porque ha vuelto al redil gracias a la benevolencia de la misma,monte un circo por hacer lo que proclamó él en su día.¿También tenemos elefantes en Euskalherria?.

USTED ESTÁ ACREDITADO.Juan Carlos I es catalán.

MAUDILI PRIETO
Juan Carlos I de Borbón es catalán.Como lo leen.No puede haber individuo más desafortunado y más fuera de la realidad.Y lo jodido es que luego van los de Hitzetik Hortzera (gran programa de ETB y apreciadísimo por quien les escribe) a la cena bertsolari de la Euskal Etxea de Barcelona y a los de KutxaBank les viene en mente comprar CatalunyaCaixa.¿Ven como también los vascos nos podemos quedar gilipollas?.De ahí que esté la primera piedra en el zapato monárquico español:Urdangarín.Tras más de 50 años de lucha armada de ETA,Iñaki ha sido el primer en comenzar a erosionar la rojiblanca.Vale que jugando al balonmano le dio mucha caña a la banderita española y acabó liándose con Cristinita,pero sus genes bizkaitarras han salido y han acabado traicionando hasta las propias palabras reales en plena Nochebuena.Si,aquellas de que todos somos iguales.Ya.
Urdangarín ha sido el primero en dar donde más duele,pero de ahí ha venido la hecatombe.Marichalar,que había conseguido mejorar su imagen a costa de nuestro supuesto compatriota,resulta ser que deja la escopetita a Froilán y va y se pega un tiro.Vaya,incumpliendo la Ley,Jaimito,el descendiente de militar navarro españolizado,hace el chiste del dia y el nene deja el pie por medio y la abuela (o sea,Sofia),parafraseando aquel gran programa de TVE que presentaron Tina Sainz y Xavier Sardà:”Juego de Niños”.Y tanto que cosas y juego.
Pero aquí no acabó la cosa,nooooo.Al más puro estilo familia Lecina Margenet (si,un montón de vividores de aquel invento del abuelete Jordi Pujol llamado Bienestar Social de la Generalitat porque si no fuera por esto serian una especie de seres lobotomizados),va el Rey español y se jode la cadera en Botswana.¿Y que hacia en esa Comunidad Autónoma?¿Viendo los refugios del Museo del Apartheid?.No.Mientras Sofia estaba de Pascua ortodoxa y comiendo Yogurt Griego celebrando su gran juerga griega (y da igual que se quemen a lo bonzo hasta los jubilados),Juancar hacia prácticas de tiro con los elefantes.Claro,es que un oso es más pequeño.Y la polémica se comienza a extender como la pólvora cuando nos damos cuenta que Mariano (Rajoy) no sabía nada de este viajecito caro.Vamos,que el purero madridista que cuenta más mentiras porque no le queda otra ahora dada la situación económica ha sido engañado por el monarca.Lo que faltaba en un hospital privado:que te arreglen la cadera y encima deban ponerte un psicólogo porque mientes al presidente español.Para sacar una lanza a favor de Rajoy sin que sirva de precedente:era obligación que conociera donde iba el señorito y éste y su tropa de Zarzuela debieron callar como putas,como dice la expresión popular.
Ahora vienen las lágrimas de tal desastre:la abuela que lleva un tiempo pasando de todo y dejando que se hunda el barco;Urdangarín imputado y la Fiscalía balear salvando el culo de Cristina cuando se sabe que si fuera una mortal si que estaría igual que nuestro Iñaki “el manitas”;Froilán en el hospital por un tiro en el pie y Juancar…que decir de él.El rey de la Selva.Solo le falta Mowgli…a no,no le falta,que es Jaime Peñafiel.
Con todo esto,¿se dan cuenta que el rey español es catalán?.¿Le habrán hecho vudú los del “Espiritu del 1714”?.Estos Borbones son la leche.Eso si,”Llet Nostra” (Gure Esnea).Y los demás a jodernos con los bancos,la crisis,el paro y la corrupción.

BARREBUSA.Especial Monarquia.

Transcribimos la conversación de hoy 14 de abril,dia de la Republica,entre Juancar y su nieto Froilán:

-J.C.A ver,Froilán,ahora que estoy jodido en la cadera por cazar elefantitos.¿Qué te dije?.

-F:Que no oyera a Tatiana Sisquella en Catalunya Ràdio tras haber sido pasado por la consulta de su hermana.

-J.C:Entonces,¿por qué no has hecho lo que te dije?

-F:Preferí dispararme antes que oír a su cuñado Quim Miró haciendo las transmisiones del fútbol sala del Barça.

-J.C:¿Pero tu padre no paga el Canal + para que cambies el dual al castellano?

-F:Si,pero papá me ha dicho que aprenda lo que no hay que hacer en la vida.

-J.C:Si,¿y que es?

-F:Que sepa catalán como tío Iñaki.

-J.C:Coño con tu padre.Se quiere hacer el bueno alejandote del Urdangaringin éste que se le coló a Cristinita,pero suelta unos tiritos que pa´que....

-F:Pues no sé que es peor...si la bala o el Miró.

NI,ZU TA BIOK.Elena Arzak eta Madonna.

MAUDILI PRIETO.
Bai.Egun batzuk egiten ditu,Elena Arzak munduko sukaldari hobea.Zorionak geure partez.Baina ez da sorpresa.Normala,gure sukaldaritza hoberena da.Baina berriro mundial sorpresa daukat.Madonna.Bai.Abeslaria.AEB-ko abeslariak iragan udan ezagutu zuen Kalakan folk taldea, Ipar Euskal Herrian oporretan egon zenean.Getarin izan zen eta bere urtebetetzea han ospatu zuen, lagun batzuekin, Labeque ahizpa piano-joleekin.Kazeta.infok eta Madonnarama.com webguneek azaldu duenez, urtebetetze festan Kalakan taldeak beretzako emanaldia egin zuten eta txundituta geratu omen zen txalaparta entzunda.
Horren ondorioz, bere hurrengo biran –Madonna World Tour– parte hartzera gonbidatu du euskal taldea. Kazeta.infok jakin duenez, Kalakan-eko hiru kideek, Ipar Ameriketara eginiko bidaia baliatuz, Madonnaren etxean izan ziren.Madonnarama-k zehaztu duenez, "Open Your Heart" kanta batera egingo dute. Beste iturri batzuen arabera, bere abesti klasiko hori "Sagarra Jo!" Kalakan taldearen abestiarekin gurutzatuz nahasketa bat egin nahi du artista estatubatuarrak.Zorionak baita ere.EH munduan eta besteak "Comunidad Autónoma Vasca" eta "Comunidad Foral de Navarra" bakarrik pensatzen dute.Beno,eta goma-pilotak ere.

ORAIN KALERA.HABEk 1go, 2. eta 3. euskara maila egiaztatzeko frogak egingo ditu lehen aldiz Buenos Airesen

ERREDAKZIOA
HABEk euskara maila egiaztatzeko frogak egingo ditu aurten Madrilen, Bartzelonan eta --lehendabizikoz-- Buenos Airesen. Diasporan euskal etxeetan euskara ikasten ari direnei zuzenduta daude deialdi berezi hauek. Aurtengoan matrikulatzeko epea datorren asteko asteazkenetik ostiralera izango da (apirilaren 18, 19 eta 20). Azterketariek Eusko Jaurlaritzaren euskal etxeen erregistroan inskribatuta dagoen euskal etxeren bateko euskara ikastaroetan matrikulatuta egon behar dute, 2011ko uztailaren 1etik 2012ko martxoaren 30a bitartean.Madrilgo eta Bartzelonako hitzorduak ohikoak badira ere, aurtengo berritasuna Buenos Airesen egingo diren frogak izango dira. HABEk Buenos Airesen 30 bat lagun baino gehiago aurkeztea espero du. Madrilen ere kopuru beretsua izaten da urtero eta Bartzelonan dozena bat azterketari inguru, 2. eta 3. mailakoak gehienak."Esan beharra dago Madrilgo ikasleen emaitzak oso onak izaten direla. Euskal Herriko euskaltegien gaindituen bataz-besteko kopuruaren gainetik ibiltzen dira", agertu du HABEko teknikari Kinku Zinkunegik.Froga idatziak,Espainian,Bartzelonan maiatzaren 12an eta Madrilen maiatzaren 19an egingo dira. Horiek gainditzen dituztenek ahozko froga egin beharko dute, Madrilen eta Bartzelonan, ekainaren 21etik 23rako tartean.Argenitinan,Buenos Airesen, aldiz, urriaren 12-14ean egingo dira idatzizko zein ahozko frogak.Matrikula 18 eurokoa izango da maila bakoitzeko.Matrikula gauzatzeko jo, www.habe.euskadi.net atarira.

ORAIN KALERA/ELKARRIZKETA EPPK-KO MINTZAKIDEEI."Irtenbideak kolektiboa izan beharko du edo ez da izango"

PELLO URZELAI (Berriako kazetaria)/Berezi zerbitzua
Euskal Preso Politikoen Kolektiboak (EPPK) 640 preso inguru biltzen ditu bere barnean, 82 espetxetan barreiatuta. EPPK-k bere antolakuntza berritu du, eta mintzakide talde berria izendatu. EPPKren Mintzakide talde berria honako sei preso hauek osatzen dute: Anabel Eguesek, Jon Olarrak eta Xabier Alegriak, Espainiako espetxeetan; eta Lorentxa Gimonek, Marixol Iparragirrek eta Mikel Albisuk, Frantziako espetxeetan. Kolektiboaren iritzia biltzeko asmoz, galdetegi bat helarazi dio Gara eta Berria egunkariak (eta ORAIN-Euskal Aldizkaria difusioa bere web orrian)mintzakide taldeari, Gara egunkariarekin batera. Galdetegia erantzuteko ardura mintzakide taldeko lau presok hartu badute ere, Mintzakidetza osoak sinatu du elkarrizketa. EPPK-k eztabaida bat izan du azken hilabeteetan egoera berriaz gogoeta egiteko, eta laster jakinaraziko ditu ondorio politikoak, udaberri honetan bertan.

-Nola dago osatua Euskal Preso Politikoen Kolektiboa? Zein da haren eginkizuna? Nola aukeratu du Mintzakide talde berria?
MARIXOL IPARRAGIRRE: Euskal Herriaren aldeko askapen borrokagatik espetxeratuta gauden kideok osatzen dugu EPPK. Askapen borrokaren aldi bakoitzean preso politikoek antolaketa berezia izan dute kartzela barruan. Frankismoan eta trantsizioaren lehen urteetan hainbat antolakunde politiko eta armatutako kideak zeuden espetxeetan, eta, orduan, bakoitzaren antolakundearen arabera elkartu eta antolatzen zuten beren komuna. Denborak aurrera egin arau, espetxeetan ETArekin zerikusia zuten kideek osatzen zuten kolektiboaren gehiengo nagusia. Azken hamarkadan, ordea, errepresioa zorroztu ahala jendartean arlo eta zeregin oso desberdinetan ari diren antolakundeetako pertsonak kartzelatu eta zigortu dituzte. Errealitate hori bere barnean islatzen jakin zuen kolektiboak, 2003ko eztabaidan ondorioztatu bezala. Kolektiboaren eginkizun nagusia da Euskal Herriaren aldeko borrokaren kausaz espetxeratua denari kartzela-administrazioaren aurrean gure eskubideak bermatuz babesa ematea eta kartzelak ezartzen dituen mugak muga militanteari bere ekinbide politikoan jarraitzeko aukera ematea, hezkuntza pertsonalean sakonduz eta Euskal Herriarekiko lotura mantentzen lagunduz.
JON OLARRA: Giltzapean ez da amaitzen gure konpromiso politikoa; gure neurrian, gure herriaren aldeko borrokan jarraitzen dugu kolektiboan antolatuta. 2011ko udazkenean abiatu genuen eztabaidaren barnean, ildo politikoa zehaztu eta antolakuntza berritzearekin batera, ikusi dugu beharrezkoa dela egoera eta garai berriei erantzuteko kolektiboaren ahotsa izango diren kideen indarberritzea. Mikel Albisu, Marixol Iparragirre eta Lorentxa Gimon Frantziako Estatuan eta Jon Olarra, Xabier Alegria eta Anabel Egues Espainiako Estatuan hautatu gaituzte kolektiboaren mintzakide gisa. Beste hamalau kide, zazpina estatu bakoitzean, Mintzakidetza ondoko talde gisa izendatu dira. Mintzakidetzaren espetxeaz kanpoko eragiletza bermatzeko ere, laguntza taldea izendatu dugu.
-Presoek itxaropenez hartu dute garai berria?
MIKEL ALBISU: Kartzela barruotan ohituta gaude bat-bateko sentimenduak, bai pozezkoak eta bai etsipenezkoak, urruntasunaren galbahetik iragaztera. Ez du inork edukiko guk baino gogo handiagoa kartzelatik irteteko. Eta ez du inork jakingo guk baino hobeto zenbateko zailtasunez betea dagoen irteerako bide hori. Askapen borrokak eman duen pauso bakoitza itxaropen eta pozez hartu ohi dugu. Oraingo hau ere hala hartu dugu. Ederki konturatu gara gatazka ETAren amaierarekin identifikatu izan dutenak erresuminduta dabiltzala, ezker abertzaleak eta askapen borrokak egin dituen aurrerapausoekin haserre eta are beldurtuta daudela. Horrek prozesua eta aro berria nola hala zapuztu nahi izatera daramatzala dirudi. Eta konponbidearen etsai eta arerio agertzen diren horien ustez, euskal preso politikook baino ehizaki hobea ez omen dago helburu hori betetzeko.
ANABEL EGUES: Gu zigortuz euskal jendartea zigortu eta ahal izanez gero prozesua errailetatik atera nahiko lukete. Hilotan ezker abertzaleak eta euskal jendarteak oro har erakutsi duen heldutasunak garai berria are itxaropen handiagoz begiratzera garamatza. Itxaropen bare eta asaldagaitzez. Erantzukizunez, arduraz, zintzotasunez hartu ditugu garai honetako erronkak. Nazio kontzientzia indartu, sendotu eta dagozkigun eskubideak gauzatzeko bidean indarrak aktibatzeko urrats garrantzitsuak egiteko garaiak dira, eta gu prest gaude kolektiboaren kapitala noranzko horretan iraultzeko.
-Urriaren 20an ETAk hartutako erabakiak EPPKren ikuspuntua aldatzen du ezinbestean?
M. I.: Ez da soilik ETAren erabakia EPPKren ikuspuntua aldatzera daramana. Ezker abertzale osoak eta guk geuk egindako hausnarketak dakar presoon kolektiboaren eta presoon inguruko aldarrikapenen ikuspuntua aldatzea. Ez da inongo sekretua aurreko negoziazio edota elkarrizketa prozesuetan gobernuek presoon gaia jartzen zutela mahai gainean gatazka politikoaren funtsei ez heltzeko. Oraingoan, guztiz alderantziz ari da gertatzen, presoon gaia oztopatzearekin saiatzen ari dira prozesuari berari balazta jartzen.
J. O.: ETAk hartutako erabakiak jokaleku berri bat sortu du denontzat. Apustu politikoarekiko konpromisoan beste ondorio bat izan da; ez da gauetik goizera heldu. Askapen borrokaren lekukoa euskal herritar ororen eskuetan daukagula jakiteak ikuspuntu aldaketa baino gehiago tamainako ardura eskatzen duelakoan gaude, eta guri ere noski zuzenean eragiten digu. Inoiz ez bezala, bahitu politiko gisa darabilte kolektiboa; trukerako erabili nahi gaituzte, garaipena irudikatzeko.
-Presoen kolektiboak Gernikako Akordioa sinatu zuen joan den irailaren 25ean. Zer balio ematen diozue akordio horri aurrera begira?
M. A.: Hitzarmen horrek gatazka gainditu osteko zoruan lehen zutoinak non ezarri erakusten digu. Akordioa abiapuntu bat da, lan tresna eraginkorra indar metaketari begira, behar bati erantzuten diona. Gatazka konpontzea helburu duen akordio politikoaren beharra eta hori errespetarazteko konpromisoa azpimarratzen duena.
A. E.: Konponbide demokratikoaren noranzkoan Gernikako Akordioa erreferente politiko nagusia da guretzat, atxikimendu sozial eta politiko zabala bilatzen duena. Zabaltzen eta indartzen jarraitu behar dena estatuak konponbide demokratikoaren ibilbidera lerratzea lortzeko. 50 urte ez baizik gutxienez 500 urte badituen gatazka konponbidean jartzeko. Kolektiboak naturalki du bere lekua bertan; horregatik sinatu genuen guk ere akordioa. Presoon egoerari dagokionez, xantaiarik gabe gure eskubideen defentsa egiten baitu akordioak.
-Zein dira une honetan presoek jasaten dituzten egoera larrienak? Egoera horiek zeren ondorio dira?
M. I.: Pertsona soil gisa, preso politiko gisa, oinarrizko eskubideak urratuak dauzkagu: izaera politikoa aitortzen digute, modu kolektiboan zigortzen baikaituzte, eta gure izaera eta behar politikoak ukatzen dizkigute. Egoera muturrekoenak ezagunak dira, gaixotasun larriak dituzten kideak ororen buru. Hor dago zigorra bukatu eta bidegabeki luzatu dieten kideen egoera ere. Badago guztioi neurri batean edo bestean eragiten digun egoera bat: sakabanaketa. Senide eta lagunak sufritzen ikustea da latzena presoarentzat.
J. O.: Euskal preso politikoon kasuan, zigor erantsiak berariaz aplikatzen dira, helburua gu suntsitzea baita, politikoki ezin bada fisikoki ahulduz. Euskal preso politikoen aurkako kartzela politikaren diseinatzaile eta betearazleek oso argi dute zertan ari diren. Hara hor gure premia larriak! Gure herriaren premiak!
-Nondik hasi beharko litzateke aldatzen orain espetxe politika?
M. A.: Espetxe politikak estrategia zapaltzaile bati erantzuten dio. Estatuei dagokie egitura zapaltzailea indargabetzea. Salbuespeneko egoera oro desaktibatzeak eta presooi dagozkigun eskubideak errespetatzeak aldaketa nabarmena ekarriko luke berez. Fase honetan gatazkari ikuspegi demokratiko batetik heltzeko apustua egin dugun neurrian, ezinbestekoa da espetxe politika molde horretara egokitzea ere. Gerra tresna izan dena hemendik aurrera onartezina dela ikusarazi behar diegu. Badakite egingo duten urratsik txikienak ere prozesua elikatu eta jokaleku berriari bultzada emango liokeela; hori da koska!
A. E.: Oraintxe jaso dugu Espainiako Auzitegi Konstituzionalaren erabaki politikoa, mozorro juridikoz jantzia, non 2006tik 80 kide inguru lotsagabeki bahituta mantentzeko neurria ontzat eman duten. Espainiak aurrerapausoa eman du erabaki honekin presoon kontrako erasoan, egoera politikoak, ezker abertzalearen hautuak, gure gizarteak eta nazioarteko ahotsek bestelako norabidea exijitzen dioten arren. Abiatutako prozesuaren kontrako urratsa da. Herri honen nahiaren eta hitzaren aurkako erasoa, bizi guztiko espetxealdia babestu eta espetxe politika bera indartzen duen heinean. Besarkada eta adore kementsuena helarazi nahiko genieke hitz hauen bidez espetxealdi luze eta gogorra daramaten borrokalari guztioi!
-Presoen aferak lehentasuna al dauka konponbide prozesu orokorrean?
J. O.: Helburua autodeterminazioa eta amnistia izanik, argi izendatuta daude gatazka gainditzeko nahitaez ukitu eta konpondu beharko diren gaiak: gatazkaren sustraiak eta gatazkaren ondorioak. Norabide horretan, presoak kaleratzen eta iheslariak etxeratzen gaur bertan hastea ezinbesteko urratsa izango litzateke. Gatazka politikoaren konponbide osoan urrats kualitatiboa esan nahiko lukeelarik.
M. I.: Gatazkaren ondorioei irtenbidea ematea prozesu demokratikoaren lehen fasean kokatzen dugu, prozesu politikoari bultzada eta aukera berriak irekitzen dizkiola ulertuta. Beraz, lehentasuna gatazka konpontzea izanik, presoon egoera konpontzea bide horretan aurrera egiteko lagungarri gisa ikusi beharko lukete eragile guztiek, baita Espainia eta Frantziako gobernuek ere. EPPK espiritu horretan ari da lanean.
-Nola ikusten du presoen kolektiboak amnistiaren aldarrikapena? Zein da zuen iritzia Espainiako agintariek amnistiarik edota indultu kolektiborik ez dela izango esan izanari buruz?
M.A.: Espainiako agintariek etsipena hedatu nahi dute euskal jendartean. Konponbide erabatekoaren bidean, presoen egoera desblokeatuz prozesuak bide egoki eta atzeraezina hartuko zukeen planteamendua usteltzeko. Prozesuaren abiada edonola mantsotu nahian dabiltza. Uste dute presook helburu horretarako tresna aproposa garela estatuen bahitu gisa. Ate baten ordez, gero eta aho estuagoa duen inbututik pasatu beharko dugula irudikatzen ari dira; hain estua, pertsona makurtu eta belaunikatu gabe bertatik pasatzea ezinezkoa baita. Oraingoz, zer ez duten egingo esanez eta presook egin beharko genukeenaren errezeta egunez egun mikaztuz eta irents ezinagoa eginez beren posizioa zaildu eta ahuldu baino ez dira egiten ari.
A.E.: Amnistiaren aldekoak gara, baina alferrikakoa izango da 77an bezala ez badiegu gatazka politikoaren arrazoiei heltzen; horregatik diogu prozesua integrala dela. Amnistia prozesu dinamiko bat izan daiteke erabakitzeko eskubidea onartzen duen egoera demokratikoa lortu arte. Amnistia prozesuan aurrera joan ahala urratuko dugu; orain, has daitezela behingoz egoera larrienak desblokeatzen!
-Nola eta noizko ikusten duzue presoen kaleratzea? Irteera indibidualak/irteera kolektiboa eztabaida errotua dagoela dirudi? EPPK-k onartuko al luke Irlandan erabilitako formula, hau da, banan-banan gauzatutako irtenbide kolektiboa?
M. I.: Presoak izugarrizko ardura du bere kaleratzea proiektatzeko orduan, noizbait gauzatuko den amets horrek sortzen dituen esperantza edo etsipenengatik. Kartzela urteak eta norberaren adinak ere kontuan hartzeko aldagaiak dira. EPPKri dagokionez, ez dago irteera indibidualik, EPPKko kide den presoa bakarrik ateratzen denean ere kolektibo baten partaide izanda ateratzen da. Kolektibo bateko partaide izanik egin diogu aurre kartzelari eta garatu dugu kartzelan gure militantzia; kolektibo bateko partaide izanik gurutzatuko dugu askatasuneranzko atea ere.
J. O.: EPPKren kontra neurri kolektiboak hartzen dituzte tratamendu indibidualizatuaren faltsukeria haizatuz. Egungoa indargabetu, eta irtenbideak kolektiboa izan beharko du edo ez da izango. Irlandan beste baldintza batzuetan iritsi ziren galdera horri erantzuteko unera, ostiral santuko akordio politikoaren ondorenean, inposizio politikoa kendu ondorenean beraz, nazioarteko batzorde independente batek aztertu zuen kolektiboaren kaleratzea noiz eta nola izango zen. Gure kasuan, gurea propioa osatu beharko dugu. Gu, Anoetako negoziazio eskemari jarraituz, erakunde armatu eta estatuen arteko esparru negoziatzailean kokatuak gaude; akordio zabal batek ekarriko du kaleratzea. ETAri, bere errailari dagokion eremuan presoen egoera eta kaleratzeari begira egin ditzakeen urratsei dagokienez, gure aitortza egiten diogu.
-Espainiako Gobernuaren eta PPren jarrera eskema eta estrategia zaharretan murgilduta dago? Nola aldaraz daiteke?
M. A.: Garbi da garaitu/garaile eskeman gotortuta daudela, ez dagoela konponbidea ekar lezakeen fase batean murgiltzeko intentzio zantzurik. Eskema zaharrekin ari dira egoera berrian jokatzen. Aldiz, estrategia errepresiboa erabili edo babestu duten alderdien desgaste politikoa nabaria da Euskal Herrian. Baina guk egingo dugun indarraren arabera izango da emaitza. Etsaiak erdipurdiko konponbide bat eszenifikatu nahiko du; guri dagokigu gatazka politikoaren benetako gakoak zehaztea eta horiei fermuki heltzea gure herria independentziarako atariraino eramateko.
A. E.: Kartzelatik askapen prozesuarekin dugun engaiamendu erabatekoa berresten dugu. Kaleko ekintzen bidez gero eta biluziago utzi behar da ezezkoan gotortuta dagoen jarrera hori. Nazioartetik ere begi pare bat baino gehiago egongo da gertatzen ari den guztiari arreta handiz begira, eta bultzada handia eman diezaiokete prozesuari.
-Nola baloratzen du EPPK-k oro har presoen eskubideen alde euskal gizarteak erakutsi duen konpromisoa eta mobilizatzeko gaitasuna, urtarrilaren 7ko manifestazioa este baterako?
J. O.: Urtea hasteko opari ezin hobea izan da. Mirespenez, harrotasunez, sekulako erakustaldia izan baita. Txalotu baino ezin dugu egin. Pozak ez gaitu itsutzen halere, eragile batzuen ausentzia oso nabarmen geratu baitzen Bilbon; bertan egoteari uko egin ziotenen posizio politikoa ahulduta dago geroztik. Tamainako mobilizazio bat pozgarria izanda ere, ezinbestekoa da lanean jarraitzea, bakoitza bere herriko egituretan antolatuz.
M. I.: Milaka eta milaka euskal herritar ikusteak Bilbon pozez betetzen gaitu. Milaka eta milaka lagun horien konpromisoaz eta metatutako urteetako lanaz Herrira mugimendua jaio da. Herriz herri, auzoz auzo eta elkar bultzatuz lortuko dugu orain mugiezinak direnak mugiaraztea.
-Ba al dago antsietate sentimendurik kaleratzeko itxaropenaren inguruan? Zer esango zenieke senideei horri buruz?
M. A.: Etsipena eta itxaropen itsua biak ala biak dira baztertu beharrekoak. Badakigu zergatik hartu gintuzten atxilo, zergatik aplikatzen zaigun kartzela erregimen anker hau, baita gure askatasuna Euskal Herriak bizi duen zanpaketa egoera gainditzearekin estu-estuki lotuta dagoela. Herriak aterako gaitu.
A. E.: Senideei zer esan? Aurrera goazela elkarrekin bide horretan. Nolatan aurre egin egoera honi haiek gabe? Esan baino gehiago, senideek gugan islatuta ikusten dute nondik nora doan askapen prozesuarekiko gure ustea. Horretan ardura handia dugu presook, gure militantzia politikoa lantzen eta gure hezkuntza pertsonala sakontzen, egoerarik zailenean egonda ere. Askatasuna da gure iparrorratza; bide horretan prestatzen dihardugu geure burua espetxeratu gintuzten lehen unetik. «Ilunpetan bizi denak argia amets».
-Zer eskatzen ari zarete zehazki konponbide prozesuan parte hartzeko eskubidea aldarrikatuta?
M. I.: Gatazka politikoaren ondorio eta parte gara; horregatik, kolektibo gisa prozesuan parte hartzeko eskubidea aldarrikatzen dugu. Gure konpromiso politikoaren ondorioz, bahituak gauzkate kartzelan; beraz, gure herriko errealitatean parte hartzeko eskubidea aldarrikatzen dugu kolektibo gisa. Horregatik eskatzen dugu estatus politikoa, gure betebehar politikoak baldintza ahalik eta egokienetan egiteko, kartzelan gauzkaten bitartean. Gutako bakoitzak ahaleginak egiten ditu preso dagoen bitartean bere herriko bizitza politikoan parte hartzen, baina gure aldarrikapena urrunago doa: kalean aktibo politikoak izaten jarraitu nahi dugu.
J. O.: Euskal Herriratuak izan behar dugu eskubide guztien jabe; herriaren zerbitzura eskaini dugu duguna, garena, eta zer esana badugulakoan gaude. Mundu guztia mintzo da gutaz: ze politika aplikatu behar zaigun, ze premiak ditugun, ze egoeratan gauden… nahiz guk baino hobeto inork ez dakien; badugu ahots propioa Mintzakidetzaren eskutik.
-Garai berri honetan askatasun eskaera zehatzak egin dituzue bai gaixo dauden presoek bai zigorra beteta daukatenek. Euskal Herriratzeko eskaera ere preso guztiek egin duzue. Zergatik eskaera horiek orain? Nolako erantzuna jaso duzue?
M. I.: Kolektiboko kide guztiok egin dugu eskaera ofizialki, une aproposa iruditu zaigulako kolektiboaren barnean ditugun muturreko gaien inguruan agintariek urratsak egin ditzaten. Horrekin batera, konponbide prozesuan parte hartzeko dugun gogoa eta prestutasunaren erakusgarri ere izan dira ekintza horiek. Esku bat luzatu diegu estatuei eskaera horiek eginez. Ez dute hartu nahi izan. Espainian ezezkoa erantzun digute, eta Frantzian hori ere ez. Harrigarria bada ere, badirudi gatazka konpontzeko bidean presoen auziarekin zer egin erabaki gabe dutela, eta norabidez aldatu ez eta orain arteko ildo errepresiboan sakontzen jarraitzen dute. Eskaerok hilero pausatzen ditugu espetxe bakoitzean.
A. E.: Gure aldetik, urtarrilaren 9tik 13ra bitartean borrokaldia egin dugu espetxe guztietan; alde batetik, urte bukaerako ekintza horiek babesteko, eta, bestalde, Bilboko herri mobilizazio orokorrarekin bat egiteko.
-Frantziako asanbladak presoak gerturatzeko aukera onartu du. Zer balorazio egiten duzue, oro har, Frantziak presoekiko duen jokabidearen inguruan?
M.A.: Frantziak hitzez hitz bete izan ditu Espainiako kartzela agintaritzatik helarazi dizkioten ereduak: bakartzea, sakabanaketa, urruntzea; betiere Frantziako kartzela sistemara egokitua, zeina Espainiakoaren aldean desberdina den. Frantziako jokabidea ankerragoa ere bada. Aspaldi utzi zion espainiarren jarraitzaile izateari. Euskal arazoa Espainiako Estatuari dagokion arazo bat dela esanez estaltzen du bere menpe duen euskal eremuaren aurkako errepresioa. Harritzeko esperantza galdu behar ez bada ere, ez dirudi Frantziak egindako adierazpenez haratago presoen gaiaren konponbidean aitzindari izateko asmoz dabilenik.
A. E.: Lapurdin, Nafarroa Beherean eta Zuberoan alderdi guztietako politikariak agertzen dira bai presoen gaiarekin bai gatazkaren konponbidearekin kezkatuta. Presoon babes taldeek egin duten xinaurri lan etengabea eta eskuratu dituzten lorpenak txapela kentzeko modukoak dira, eta Frantziako Estatutik lortu dituzten jarrera aldaketek, adierazpen hutsak izan arren, PPren gobernua bere jarreran gero eta bakartuagoa uzten dute. Dena den, ezin dugu bukatu esan gabe ekintzek eta urratsek balio dutela.
-Konponbide prozesua desitxuratzeko, atzeratzeko edo usteltzeko asmoz estatuek presoen afera erabil dezaketela uste al duzue?
M. A.: Arestian emandako erantzunetan nahiko argi agertzen da horixe dela une honetan Espainiako Gobernuak bederen abian jarri duen taktika. Euskal jendarteak presoen inguruan egindako eskaera indartsuari biktima batzuen auzia erabiltzen ari dira jaurtigai gisa, biktimak jarri nahi dituzte barrikada gisa konponbidean, presoen aldeko oldarrak bertan tupust egin eta prozesua lokaztu edo errailetatik ateratzeko esperantzaz. Gatazkaren erroei erantzuteko eta irtenbidea bilatzeko denbora irabazten ariko dira agian, ezker abertzalea jarrera deserosoagoan kokatzeko. Edonola ere, ez da batere jokabide arduratsua.
J. O.: Urrats politikoak egitearen beldur direnez, presoen gaian urratsak egitea atzeratu dezakete. Baina badakite lehenago edo geroago iritsiko zaiela gatazkaren oinarrietara jo beharreko unea. Diskurtso ideologikoan sakontzeko aukera ematen die, prozesua edukiz hustu eta bere horretan izoztuz. Hor koka daiteke PPk, PSOEk eta EAJk Espainiako Parlamentuan sinaturiko Estatu Ituna. Guztion esku dago Euskal Herrian zabaldu berri den aro historikoa usteltzen ez uztea. Egunero lotu behar gatzaizkio borrokari, denok batera indarrez, ilusioz eta gogotsu ekinez erronkari; gaurko urratsak biharko aukera berriak dira. Funtsezkoa da herri dinamika indartsua bizirik mantentzea. Martxoko mobilizazioak lekuko, izan emakumearen eskubideen aldekoa, euskararen ofizialtasuna edota langileen greba orokor arrakastatsua. Bat egiten dugu aldarrikapen salaketa guztiokin, are indartsu eta eraginkorrago bilakatzeko deia eginez.
-Harremanik izan al duzue Espainiako edo Frantziako agintariekin?
M. I.: Ez. Azken harreman zuzenak 2006ko prozesuaren testuinguruan izan ziren. Elkarrizketa hau profitatuz, deia egiten diegu bi gobernuetako arduradunei, frantses nahiz espainol, EPPKren Mintzakidetzarekin bil daitezen dagozkigun eskubideen errespetu eta gauzatzea jorratzeko. Serioski joka dezaten deia egiten diegu, har dezatela gurekin haria. Gure oinarrizko eskubide demokratikoak errespetatuz, mintzatzeko eta urratsak egiteko prest gaituzte, EPPKren mandatua dugu.
-Bistan da espetxe politikak ez duela kolektiboa desagerrarazi. Hala ere, zenbateko mina jaso du? Preso asko daude, sakabanaketa handia, bakartze egoera larriak, 62 presok hogei urte baino gehiago daramatzate espetxean... Nolako eragina izan du horrek guztiak?
A. E.: Sendo mantentzea da gure garaipenik handiena. Koherentzia politikoaren kostuak kide batzuentzat bizitza bera galtzea ekarri du, eta horrek ere guztiongan sorrarazten du mina. Babesgabetasunaren zama handia da, bakartze egoeretan, kundetan, zer esanik ez ezarritako kondena amaitzear duzula ez zarela irtengo esaten dizutenean, gaixo egon eta beharrezko duzun osasun arretarik jasotzen ez dugunean… Sakabanaketaren eragina familiak nozitu beharrak, haiek egiten duten kilometro bakoitza, errepideetako arriskuak… min handia eragiten du.
M. A.: Eragindako minaren zenbakiak gero eta ezagunagoak dira presoonganako elkartasun taldeek egindako lan etengabeari esker. Kolektiboari dagokionez, jasandako erasoa itzela izan da, eta duela 30 urte inork ez luke sinetsiko gainean erori zaion zigor zaparradari eutsiko liokeenik. Sakabanaketak eta baita presoon elkartasun taldeek eta abokatuek ere jasan dituzten erasoek babesgabetasun egoeran utzi dute kolektiboa behin baino gehiagotan. Baina EPPK bizirik dago, eutsi dio. Espainiako Gobernuak ez du nahi presoon kaleratzeak eraiki nahi duten kontakizuna itsustea eta hari sinesgarritasuna kentzea, baina kartzelen hormen artean bahituta daukaten gaitasun eta esperientzia politiko pilatua Euskal Herriaren askatasunaren alde kalean lanean ikustearen beldur ere bada.
-Zertan da kolektiboaren barnean hasitako eztabaida? Noiz espero duzue ondorioak plazaratzea?
J. O.: Kolektiboa izate bizia da, ezker abertzalearen parte, herri baten parte; ondorioz, eztabaida politiko iraunkor eta dinamikoan ari da uneoro. Elkarrizketa honen bidez urrats garrantzitsua egiten ari gara ezagutzera, antolakuntzari dagokionez kolektiboaren ordezkaritza eta bitartekaritzaren izendapena. Hain zuzen, EPPKren antolakuntza berritzea izan da eztabaidaren lehen fasearen xedea. Bigarren kolpean emango ditugu ezagutzera ondorio politikoak euskal gizartearen aurrean, udaberri honetan bertan. Garrantzitsua izaten ari da eztabaida, oztopoak oztopo eta baldintza errepresibo zorrotzen gainetik aurrera eramateko gaitasuna izan baitugu.
-Azkenik, Aberri Egunaz….
J. O.: Aparteko pozez jaso ditugu aurtengo Aberri Egunaren karietara indar abertzale eta ezkertiarren artean egin diren batasun eta adostasunerako urratsak. Garai berrien adierazgarri, zalantzarik gabe. Independentistak sareak Iruñean biltzeko egindako deiari esker, ohiko sakabanaketa murriztu da. Ezkertiarrek, abertzaleek, subiranistek, belaunaldi guztietako euskal herritarrek ikusi dute batasun dei horretan beren nahia islatuta. Alderdien eguna zirudien garaiekin alderatuz, urratsa handia da. Pozik egoteko modukoa, baina ezin dugu atzendu oraino zenbat bide dugun urratzeko. Nahi baino astiroago bada ere, bide onean goaz. Urrunduta, sakabanatuta eta kasu batzuetan baita isolatuta ere ospatuko dugu aurtengoa ere. Ospakizun xumeak, gorputza gatibu eta buru-bihotzak Iruñeko kaleetan.
NOR,NORI,NORK (Eppkan)
ESPAINIAKO ESPETXEETAN
*Anabel Egues.1968-12-19.Elduain (Gipuzkoa).
-Atxilotze data: 2001eko azaroaren 6an, Madrilen. Espainiako Poliziak. Torturak salatu zituen.
-Destino espetxea: Algeciras - Botafuego.
-Pasatutako espetxeak: Soto del Real, Brieva (Avila), Castello, Granada - Albolote, Huelva, Algeciras.
*Xabier Alegria.1958-11-26.Lezo (Gipuzkoa).
-Atxilotze data: 2000ko irailaren 13an; 2001eko ekainaren 25ean behin-behinean kaleratu zuten. 2003ko otsailaren 20an berriro atxilotu zuten, 2004ko abenduaren 4an behin-behinean kaleratu zutelarik. Eta 2007ko azaroaren 30ean berriro atxilotu zuten, Lezon, 18/98 sententzia betetzeko. Torturak salatu zituen.
-Destino espetxea: Puerto III.
-Pasatutako espetxeak: Soto del Real, Valdemoro, Puerto III.
*Jon Olarra.1967-09-11.Donostia (Gipuzkoa).
-Atxilotze data: 2002ko irailaren 16an, Talencen (Frantzia).
-Destino espetxea: Granada - Albolote.
-Pasatutako espetxeak: Fresnes, Fleury Merogis, Soto del Real, Villena, Valdemoro, Alcala Meco, Granada. Bi aldiz estraditatua aldi baterako Frantziatik Espainiara. Estradizio behin betikoa 2010ean.
FRANTZIAKO ESPETXEETAN
*Lorentxa Gimon.1969-09-15.Angelu (Lapurdi).
-Atxilotze data: 2003ko urtarrilaren 22an.
-Destino espetxea egun: Roazhon (Rennes).
-Pasatutako espetxeak: Fleury Merogis, Fresnes, Gradignan, Roanne, Roazhon.
*Mikel Albisu.1961-06-07. Donostia (Gipuzkoa).
-Atxilotze data: 2004ko urriaren 3an, Salies de Bearnen (Frantzia). Marixol Iparragirrerekin atxilotu zuten, euren 8 urteko semea ere eraman zutelarik. Bi egun pasatuta eman zieten semea familiakoei.
-Destino espetxea: Lyon Corbas.
-Pasatutako espetxeak: Moulins Yzeure, Naoned (Nantes), Muret - Seysses, Marseille, Draguignan, Fresnes, Perpinya, Lyon Corbas.
*Marixol Iparragirre.1961-04-25.Eskoriatza (Gipuzkoa).
-Atxilotze data: 2004ko urriaren 3an, Salies de Bearnen (Frantzia). Mikel Albisurekin atxilotu zuten, euren 8 urteko semea ere eraman zutelarik. Bi egun pasatuta eman zieten semea familiakoei.
-Destino espetxea: Lyon Corbas.
-Pasatutako espetxeak: Gradignan - Bordele, Naoned, Muret Seysses, Marseille, Draguignan, Perpinya, Lyon Corbas.
ELKARRIZKETAK IRAKURTZEN.ETA ZER PASATZEN DA?
Patxi Lopez Eusko Jaurlaritzako lehendakariak gaur Cope irratian emandako elkarrizketan esan du EPPK Euskal Preso Politikoen Kolektiboak "lehenengo" egin behar duena ETAri desegiteko eskatzea dela. Preso daudenei "ez engainatzeko" deia luzatu die EPPK-ko mintzakide taldeko kideei, eta gogorarazi du ez dela "amnistiarik eta neurri kolektiborik" egongo.Horrekin batera EPPK-ri eskatu dio presoei "euren diktadura propiotik askatzeko". Haren arabera, "preso askok" ezin izan dituzte bergizarteratze neurriak baliatu "talde terroristak hori ukatu" egin dielako.Lopezek ez du baloraziorik egin nahi izan EPPK-ko mintzakide berriei egindako elkarrizketaren inguruan.Txelui Moreno ezker abertzaleko kideak uste du Lopezek "galduta" jarraitzen duela, eta "gertatzen ari denetik urrun" dagoela.Bitartean,Maribi Ugarteburu ("Egin daitekeen eskaririk argiena da" esan dio.Pello Urizar (EA) "EPPK kontziente da bizitzen ari garen garai berriaz, eta Espainiako Gobernuak bere gain hartu behar du hitz egiteko beharra" deklaratu du.Patxi Zabaleta (Aralar)"Presoak ETAren jardun armatuaren amaierarekin bat etorriz gero, komenigarria litzateke Espainiako Gobernuak haiekin hitz egitea".Emilio Olabarria (EAJ): "EPPK-ren mintzakide talde berria ez da argia, banatuta daude, eta hainbat mintzakide kolektibo daude".Azkena,Herrira mugimendua: "Euskal preso politikoei aplikatzen zaizkien muturreko neurriak eta salbuespeneko legedia bertan behera utzi eta konponbide integral bat eraikitzera bidean Euskal Preso Politikoen Kolektiboen parte hartzea ahalbidetuko dituen neurriak abiatzea eskatzen dugu".Espainian,AVT Terrorismoaren Biktimen Elkartea "EPPK-ren izendapen berriekin ETAk erakusten du presoak kontrolatu nahi dituela espetxeetan" erantzun du.

NI,ZU TA BIOK.Cabacazo a Ares.

MAUDILI PRIETO
Numero de TIP bien visible,medidas disciplinarias,agentes de la Ertzaintza investigados por la Justícia y agur a las pelotas de goma en el 2013.Y todo esto nace tras la comparecencia de Rodolfo Ares en el Legebiltzarra.Ya lo dije en el artículo previo y es que el consejero de Interior de Eusko Jaurlaritza, tiene claro que,a pocos meses de lo que será su cese por elecciones,todas las unidades de Seguridad Ciudadana de la Ertzaintza tendrán prohibida la utilización de escopetas lanzaderas de pelotas.Con el Jefe de la Ertzaintza, Antonio Varela, ha dicho en el Legebiltzarra gasteiztarra que la pelotita de goma de marras será un material obsoletizado "por nuevo material más adecuado,porque nos comprometemos a que la investigación sobre la injusta muerte de Íñigo Cabacas tenga la máxima transparencia, rigor y eficiencia y asumo la responsabilidad política de todo lo sucedido".Todo ésto,pidiendo barkatu a la gallega.Con cara de dolido,pero con evidentes signos de que otras obsesiones han sido desveladas por la muerte del joven zurigorri."Con independencia de lo que la investigación ahora en curso determine, lo que ha ocurrido fue fruto de una negligencia o de una fatalidad, en todo lo caso, lo cierto es que Iñigo ha perdido la vida", ha afirmado Ares.Por su parte,el director de la Ertzaintza, José Antonio Varela, ha asegurado que la pelota lanzada se disparó a más de 22 metros y no a "bocajarro".Suerte que no fue a bocajarro.Lo único que todos sabemos es que Bilbo (desde el colectivo athleticzale Piratak hasta la directiva del club como el consistorio)está unida por el dolor de una tragedia nacida de una fiesta.El Athletic pensando en Portugal,la gente quejándose de la acción policial y Ares recibiendo su "Cabacazo".